رابطه بین هوش هیجانی و پیش بینی شدت فلاش بک های شنیداری در اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) بر اساس حساسیت به صداهای ناگهانی و اجتناب بین فردی در بازماندگان حملات موشکی شهرستان دورود

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی شدت فلاش بک های شنیداری در اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) بر اساس حساسیت به صداهای ناگهانی و اجتناب بین فردی در بازماندگان حمله موشکی منطقه جماران شهرستان دورود (۲۸ اسفند ماه ۱۴۰۴) انجام شد. فلاش بک های شنیداری یکی از ناتوان کننده ترین نشانه های PTSD هستند و بازماندگان حملات موشکی به دلیل مواجهه با صدای انفجار، آژیر و فریاد، به شدت در معرض این پدیده قرار دارند. حساسیت به صداهای ناگهانی و اجتناب بین فردی دو عامل خطر بالینی مهم در پیش بینی شدت این فلاش بک ها محسوب می شوند، اما پیش از این، هیچ پژوهشی نقش همزمان آن ها را در بازماندگان مناطق محروم ایران بررسی نکرده بود. این پژوهش از نوع توصیفی همبستگی بود و ۸۰ نفر از بازماندگان (خانواده شهدا، مجروحان، شاهدان عینی و امدادگران) به روش هدفمند و در دسترس انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های معتبر جمع آوری و با آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین حساسیت به صداهای ناگهانی و اجتناب بین فردی با شدت فلاش بک های شنیداری رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. این دو متغیر در مجموع ۵۸ درصد از واریانس شدت فلاش بک ها را تبیین می کنند و در این میان، حساسیت به صداهای ناگهانی با ضریب بتای ۰/۵۱ قوی ترین پیش بین کننده است. با توجه به وقوع این حادثه در آستانه سال نو و همزمانی با نوروز و ماه رمضان، طراحی مداخلات بالینی فوری برای کاهش حساسیت شنیداری و بهبود تعاملات بین فردی ضروری است. همچنین غربالگری سریع بازماندگان و آموزش تکنیک های زمین کردن برای شب چهارشنبه سوری و تحویل سال توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

فلاش بک های شنیداری ، حساسیت به صداهای ناگهانی ، اجتناب بین فردی ، اختلال استرس پس از سانحه ، بازماندگان حملات موشکی ، منطقه جماران شهرستان دورود