نگرش تطبیقی بر حق فسخ در امتناع از اجرای عقود در نظام حقوقی ایران و آمریکا

قراردادها یکی از بهترین نتایج اقدام ارادی حداقل دو شخص است که در نتیجه آن آثار حقوقی به وجود می آید. قرارداد از آن جهت که از سایر اعمال ارادی متمایز می شود که بدون این که در عالم ماده اتفاقی روی داده باشد.ممکن است اثر اراده طرفین نمود خارجی و عینی پیدا کند از این رو در دنیای حقوق حاکم بر قراردادها قول فعل و یا اشاره است که نهادی را به وجود. می آورد و موجب تحول یا تغییر در بسیاری از روابط و امور شهروندان می شود. قرارداد به عنوان صلح آمیز ترین طریق قابل تصور برای ایجاد رابطه میان مردم و دخل و تصرف توافقی آنها در امور اموال یکدیگر بوده است. اما همه تعهدات پس از توافق به مرحله اجرا نمی رسد در حقیقت مواد نسبتا نادری وجود دارد که در آنها به هر دلیل اجرای عقد با اختلال روبه رو شده و در نتیجه قرارداد پیش از اجرا یا در حین آن منحل می شود. انحللال عقد ممکن است ناشی از توافق طرفین آ ن اراده یا اختیار قانونی یکی از طرفین و یا به حکم منحصر قانون و بدون اراده طرفین باشد. در میان عوامل انحلال آنچه که در این تحقیق مورد بررسی قرار می گیرد ماهیت حق فسخ ناشی از تخلف در تعهدات اصلی قرارداد است که در مفهوم عام و خاص دارای معانی نسبتا متفاوتی است.

کلیدواژه ها:

تعهدات ، ضمانت اجرا ، فسخ ، قانون مدنی