ساخت مندی شبکه پی رفت ها در طرح داستان «بیژن و منیژه» شاهنامه بر پایه الگوی روایت شناختی تزوتان تودوروف

یکی از عمده ترین اجزای نقد یک داستان در الگوی روایی تودوروف، پی رفت های آن و از کارکردی ترین عوامل موثر ، انسجام نظام مند این شبکه پی رفت هاست. هدف این مقاله نیز بررسی شبکه پی رفت ها، در داستان بیژن و منیژه شاهنامه و تحلیل اثربخشی این شبکه ساخت مند در اقناع مخاطب بر اساس الگوی طرح داستان برپایه نظریه روایت شناختی تودوروف است. مسئله بنیادی این مقاله که نویسندگان در پی آن هستند، بررسی و تحلیل میزان و چگونگی کاربست عنصر کارآمد پی رفت و ایجاد شبکه درهم تنیده و درعین حال، ساخت مند پی رفت ها برای دستیابی به معنای بهتر و عین حال طرحی سازمان یافته تری از این داستان است.. دراین راستا، بدنه اصلی مقاله پیش رو، بازشناخت اجمالی الگوی روایی تودوروف با تکیه بر شناخت پی رفت و تحلیل و بررسی این عنصر موثر در طرح داستان بیژن و منیژه است. روش کار نویسندگان در این پژوهش، خوانش داستان و تحلیل ساختاری طرح آن بر مبنای الگوی روایت شناختی تودوروف است. دستاورد این پژوهش آن است که بر مبنای کنش ها، گزاره ها و خط سیر منطقی حوادث داستان، طرح و شبکه پی رفت ها، آن گونه که از شاعری چون حکیم فردوسی و تبحر او در داستان سرایی انتظار می رود، کاملا ساخت مند است اما نکته مهمی که در برسی ها آشکار شد آن است که برای دستیابی به پیرنگ ساختاری و عمیق داستان هایی از این دست که قطعا بخشی از طرح و ییرنگ روایت در دل عوامل فرهنگی نهفته است، این نیاز احساس می شود که با تغییراتی می توان از کارکرد سطحی الگو گذشت و با حفظ ساختارهای اصلی، آن را کمی متعادل و بومی سازی کرد.

کلیدواژه ها:

بیژن و منیژه ، روایت شناسی ، طرح داستان ، پی رفت ، حکیم فردوسی ، تودوروف