ارتباط میان نسبت پلاکت به لنفوسیت و نسبت نوتروفیل به لنفوسیت با شدت سندرم کرونری حاد در شهر ایلام

مقدمه: نسبت پلاکت به لنفوسیت و نسبت نوتروفیل به لنفوسیت به عنوان نشانگرهای زیستی التهابی ساده و مقرون به صرفه که منعکس کننده التهاب سیستمیک هستند، نقش مهمی در پاتوفیزیولوژی سندرم کرونری حاد دارند. هدف از این مطالعه بررسی ارتباط میان این دو نشانگر با شدت این بیماری در شهر ایلام بود. مواد و روش­ها: این مطالعه مقطعی روی ۱۳۰ بیمار مبتلا به سندرم کرونری حاد بستری در بیمارستان مصطفی خمینی شهر ایلام انجام شد. اطلاعات بیماران از جمله نسبت پلاکت به لنفوسیت، نسبت نوتروفیل به لنفوسیت و شدت سندرم کرونری حاد از پرونده الکترونیک آنان جمع آوری شد. شدت بیماری بر اساس سه نوع آنژین ناپایدار، انفارکتوس میوکارد با افزایش ارتفاع قطعه ST و انفارکتوس میوکارد بدون افزایش ارتفاع قطعه ST  طبقه بندی شد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از آزمون های تی-تست، آنالیز واریانس، کروسکال والیس، من ویتنی و رگرسیون لجیستیک اسمی در نرم افزار SPSS vol.۱۶ انجام شد. یافته­ های پژوهش: میانگین مقدار نسبت پلاکت به لنفوسیت و نسبت نوتروفیل به لنفوسیت در بیماران مبتلا به شدت های مختلف سندرم کرونری حاد تفاوت معناداری داشت، به طوری که مقادیر بالای نسبت پلاکت به لنفوسیت و نسبت نوتروفیل به لنفوسیت به طور چشمگیری با شدت سندرم حاد کرونری مرتبط بود (P<۰.۰۵). علاوه بر این، افزایش مقدار نسبت نوتروفیل به لنفوسیت خطر سندرم حاد کرونری در بیماران انفارکتوس میوکارد با افزایش ارتفاع قطعه ST و انفارکتوس میوکارد بدون افزایش ارتفاع قطعه ST را نسبت به بیماران آنژین ناپایدار افزایش داد ((P<۰.۰۵. بحث و نتیجه گیری: این مطالعه پیشنهاد می کند که این نشانگرهای التهابی ارزان و در دسترس می توانند برای طبقه بندی خطر و مدیریت بالینی سندرم کرونری حاد مدنظر قرار بگیرند، هرچند برای تعیین حد آستانه استاندارد برای استفاده بالینی، مطالعات بیشتری در مقیاس بزرگ موردنیاز است.

کلیدواژه ها:

Acute coronary syndrome ، platelet ، neutrophil ، lymphocyte ، سندرم حاد کرونری ، پلاکت ، نوتروفیل ، لنفوسیت