مقایسه تاثیر آموزش عملی ارتودنسی به روش کلاس وارونه و سنتی بر مهارت و رضایت دانشجویان دندانپزشکی بیرجند

سابقه و هدف: یکی از چالش های اساسی در آموزش دندانپزشکی، ارتقای مهارت های عملی پایدار و افزایش رضایت دانشجویان است. روش تدریس وارونه، پتانسیل بالایی برای بهبود فرآیند یادگیری ایجاد کرده است. این مطالعه با هدف مقایسه تاثیر روش های تدریس وارونه و سنتی بر مهارت های عملی ارتودنسی، ماندگاری یادگیری و میزان رضایت دانشجویان انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه نیمه تجربی که بر روی ۷۹ دانشجوی ترم ۸ دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی بیرجند انجام گرفت، شرکت کنندگان به صورت تصادفی به دو آموزش سنتی و آموزش وارونه تقسیم شدند. در گروه آموزش وارونه، فیلم های آموزشی پیش از کلاس ارائه شد و زمان کلاس صرف تمرین عملی و رفع اشکال گردید. ارزیابی مهارت ها از طریق دو آزمون عملی استاندارد (بلافاصله و دو ماه پس از آموزش) و سنجش رضایت از طریق پرسشنامه انجام شد. داده ها با استفاده از آزمون های تی مستقل، تی زوجی و کای دو تحلیل شدند. یافته ها: در آزمون بلافاصله پس از آموزش تفاوت معناداری بین نمرات دو گروه مشاهده نشد، اما در آزمون تاخیری، میانگین نمرات هر دو قطعه ارتودنسی (کالسپ آدامز و سبیال بو) در گروه آموزش وارونه به طور معناداری بالاتر از گروه آموزش سنتی بود (P<۰.۰۵). همچنین، رضایت مندی دانشجویان از روش تدریس کالسپ آدامز در گروه آموزش وارونه به طور معناداری بیشتر بود (P=۰.۰۰۱). نتیجه گیری: استفاده از روش تدریس وارونه در آموزش عملی ارتودنسی می تواند علاوه بر ارتقای مهارت های بالینی دانشجویان، منجر به افزایش سطح رضایت آنان از فرآیند یادگیری شود. به کارگیری این رویکرد نوین در آموزش های بالینی دندانپزشکی به عنوان جایگزین روش های سنتی نیاز به بررسی بیشتر دارد.

کلیدواژه ها:

Flipped classroom ، Traditional teaching ، Orthodontics ، Practical skills ، Student satisfaction ، Dental education ، تدریس وارونه ، آموزش سنتی ، ارتودنسی ، مهارت عملی ، رضایت دانشجویان ، آموزش دندانپزشکی