بررسی حکم پیوند رحم با اتکا به مبانی فقهی فریقین

پیوند رحم یک پدیده نوظهور پزشکی است که در دهه اخیر، برای درمان ناباروری رحمی زنان فاقد رحم ابداع گردیده است و توسط آن، این طیف نابارور، دارای رحم شده و قابلیت باروری و بعضی از ویژگی های زنانه را پیدا کرده اند. این روش درمانی، با محدودیت های شرعی و قانونی باروری های آزمایشگاهی (IVF) و به ویژه باروری از طریق رحم جایگزین، مواجه نیست و هرچند ممکن است عوارضی برای اهداکننده رحم، دریافت کننده آن و جنین داشته باشد، اما چون جنین از گامت های زوجین حاصل می شود و از حیث بیولوژیک به زوجین منتسب است و در رحم مادر رشد می کند، باروری پرمزیتی محسوب می شود. پژوهش پیش رو به روش توصیفی و تحلیلی با مراجعه به منابع فقهی مذاهب اسلامی، در پی واکاوی حکم موضوعی مستحدث است که سوال های جدیدی را فراروی فقه نهاده است، از جمله: آیا پیوند رحم دخالت در خلقت و اراده الهی محسوب می شود؟ با وجود خطرات احتمالی پیوند رحم، آیا انجام آن عقلایی است؟ در نوشتار حاضر ضمن بررسی نظرات جدید فقهای مذاهب اسلامی و مداقه در دیدگاه های مخالفان و موافقان، به اثبات رسیده است که اولا پیوند رحم مشروعیت درمانی دارد و استفاده از آن، علاوه بر سایر شروط، منوط به آن است که جنین، ناشی از گامت های زوجین باشد؛ ثانیا پیوند رحم هیچ منافاتی با اراده الهی در نظام خلقت ندارد.

کلیدواژه ها:

نازایی رحمی ، پیوند رحم ، باروری ، مشروعیت ، فقه فریقین