بازاندیشی در اهداف تربیتی مدرسه؛ از انتقال دانش تا پرورش قابلیت های متمایز انسانی

ظهور و گسترش هوش مصنوعی، بسیاری از تصورات رایج درباره یادگیری، آموزش و نقش مدرسه را با تغییر روبه رو کرده است. توانایی سامانه های هوشمند در پردازش سریع اطلاعات و تولید پاسخ، ضرورت توجه بیشتر به قابلیت هایی را آشکار ساخته که ریشه در تجربه انسانی و زندگی اجتماعی دارند. پژوهش حاضر با هدف بررسی جایگاه این قابلیت ها در آموزش وپرورش و تبیین ضرورت بازنگری در اهداف تربیتی مدرسه انجام شده است. در این بررسی، مولفه هایی مانند تفکر انتقادی، خلاقیت، خودآگاهی، همدلی، مسئولیت پذیری، ارتباط انسانی، قضاوت اخلاقی و توانایی تصمیم گیری مورد توجه قرار گرفته اند. نتایج بررسی نشان می دهد که ارزش مدرسه در شرایط جدید تنها به میزان دانشی که منتقل می کند وابسته نیست، بلکه به میزان توانایی آن در پرورش افرادی بستگی دارد که بتوانند اطلاعات را ارزیابی کنند، مسائل پیچیده را از زوایای مختلف ببینند، با دیگران همکاری کنند و پیامد انتخاب های خود را بپذیرند. بر این اساس، استفاده از هوش مصنوعی در آموزش زمانی می تواند اثربخش باشد که در خدمت رشد قابلیت های انسانی قرار گیرد و جایگزین تجربه های تربیتی، روابط اجتماعی و شکل گیری شخصیت نشود

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، اهداف تربیتی ، مدرسه ، آموزش وپرورش ، قابلیت های انسانی ، تفکر انتقادی ، خلاقیت ، تربیت اخلاقی