تحول نظام آموزشی در پرتو فناوری های نوین

تحول نظام آموزشی در دهه های اخیر به عنوان یکی از مسائل بنیادین نظام های تعلیم و تربیت جهان مطرح شده است. ظهور فناوری های نوین از جمله یادگیری الکترونیکی، هوش مصنوعی، کلاس های مجازی و آموزش ترکیبی، بسترهای جدیدی را برای دگرگونی ساختار سنتی آموزش فراهم آورده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش فناوری های نوین در تحول نظام آموزشی و تحلیل ابعاد مختلف تاثیرگذاری آن ها بر فرایندهای یاددهی–یادگیری، برنامه ریزی درسی، ارزشیابی تحصیلی و مدیریت کلاس انجام شده است.یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری فناوری های نوین می تواند موجب ارتقای کیفیت آموزش، افزایش انگیزش و مشارکت یادگیرندگان، توسعه مهارت های فناورانه، شخصی سازی مسیرهای یادگیری و تقویت یادگیری فعال شود . هوش مصنوعی با تحلیل داده های آموزشی و ارائه بازخوردهای فوری، زمینه ساز یادگیری انفرادی و پیش بینی عملکرد دانش آموزان گردیده است . همچنین، سامانه های مدیریت یادگیری و محیط های مجازی، دسترسی برابر به منابع آموزشی را ممکن ساخته و امکان یادگیری سیار و ترکیبی را فراهم کرده اند. با این حال، چالش هایی نظیر مقاومت معلمان در پذیرش فناوری، کمبود زیرساخت های دیجیتال، محدودیت منابع مالی، شکاف دیجیتال میان مناطق برخوردار و کم برخوردار، نیاز به توانمندسازی حرفه ای معلمان و حفظ کیفیت ارتباط انسانی در محیط های مجازی، از موانع اساسی در مسیر اجرای موثر فناوری های نوین در نظام آموزشی ایران شناسایی شده است . پژوهش حاضر با ارائه تحلیل انتقادی از فرصت ها و چالش های پیش رو، راهکارهایی برای بهره برداری بهینه از فناوری های نوین در نظام آموزشی ارائه می کند. نتیجه گیری کلی آن است که تحول نظام آموزشی در گرو رویکردی انسان محور به فناوری است که ضمن بهره مندی از قابلیت های هوش مصنوعی و ابزارهای دیجیتال، عدالت آموزشی را تامین و نقش اساسی معلم را به عنوان تسهیل گر یادگیری حفظ کند .

کلیدواژه ها:

تحول نظام آموزشی ، فناوری های نوین ، هوش مصنوعی ، یادگیری الکترونیکی ، عدالت آموزشی ، شخصی سازی آموزش