بررسی و تحلیل تطبیقی پیرنگ در داستان سیاوش و رامایانا

داستان سیاوش در شاهنامه فردوسی و داستان رامایانای والمیکی، هر دو جزء داستان های حماسی منظوم اند، که از منظر بن مایه های اساطیری شباهت هایی دارند. در سال های اخیر مطالعات تطبیقی بسیاری میان این دو اثرانجام شده است؛ اما به تحقیق در باب عناصر داستانی آن ها توجه نشده است. از آنجا که پیرنگ مهم ترین عنصر داستانی است و یک داستان خوب قطعا دارای یک پیرنگ مستحکم است؛ بنابراین، پیرنگ دو داستان از دیدگاه نقد ادبی مدرن، بررسی شده است، تا معلوم گردد، چه میزان با اصول داستان نویسی مدرن منطبق اند؛ بنابراین، ابتدا مقدماتی در مورد عناصر داستانی و پیرنگ، به شیوه کتابخانه ای بیان شد و سپس اجزای پیرنگ دو اثر مورد وارسی تطبیقی قرار گرفته شد و پس از آن ، این نتیجه به دست آمد که هر دو اثر از اجزای پیرنگ بر اساس داستان نویسی مدرن بهره جسته اند؛ البته شاهنامه، مقدمه چینی، گره افکنی و گرهگشایی پر کشش تری دارد و توالی حوادث آن با سیرمنطقی تری همراه است. هر دو داستان به تعبیر خواب و پیشگویی، توجه داشته اند؛ اما این امر، در شاهنامه به توالی منطقی حوادث و کشش بیشتر آن انجامیده است؛ درحالی که، در را مایانا همین امر و همچنین توجه به شگون حوادث، باعث شده که نسبت به ساختار پیرنگ سیاوش، استحکام کمتری داشته باشد.

کلیدواژه ها:

شاهنامه ، داستان سیاوش ، داستان رامایانا ، عناصر داستانی ، پیرنگ