بررسی و تحلیل نقش اشیای متبرک در سیاست های فرهنگی دکن عصر قطب شاهیان(۱۰۹۸-۹۱۸ه ق)

قطب شاهیان یا سلطنت گلکنده،اعقاب قراقویونلوهای ایران بودند که سلسله ای شیعی حیدرآباد)دکن( در جنوب هندوستان تاسیس کردند که از سال ۹۱۸ تا ۱۰۹۸ ه ق تداوم یافت.قطب شاهیان در جهت گسترش مذهب تشیع دردکن،نوعی سیاست فرهنگی با استفاده ازنمادهای مقدس شیعی اتخاذ کردند. تحقیق حاضر می کوشد با الهام از نظریه سیاست فرهنگی و روش توصیفی-تحلیلی به این پرسش اساسی پاسخ دهد که: به هم پیوستگی اشیای متبرک و سیاست های فرهنگی درجهت گسترش مذهب تشیع در دکن و حیدرآباد چگونه قابل تبیین است؟ نتایج تحقیق نشان می دهد که نمادهای مقدس شیعی حضوری همیشگی در اعمال عبادی شیعیان دکن در دوره قطب شاهیان داشته است. قطب شاهیان با اتکا به سیاست فرهنگی متناسب و نمایشی و همچنین گفتمان هویت-بخش فرهنگی، اشیای متبرک و مقدس ائمه و اهل بیت را در علم ها ترکیب کردند و آنها را در جهت تقویت هویت های اجتماعی و فرهنگی مختص شیعی و درجهت محافظت و ضرورت هویت جامعه شیعی در دکن و حیدرآباد به کار بردند و با نمادسازی آیینی از این اشیاء مقدس، در سطحی کلان، مفاهیم اساسی هویتی فرهنگ شیعه را به منصه ظهور رساندند، سوگیری های جانبی آنرا شکل دادند،مرزهای فرهنگی راهویتبخشیدند و از درون آن، رفتار، فعالیت ها، جریان ها و سیاست های فرهنگی ویژه ای مطابق و سازگار با گفتمان مرکزی(تشیع) و گفتمان محوری آن(عاشورا) ارائه کردند.

کلیدواژه ها:

اشیاء و نماد های مقدس ، سیاست فرهنگی ، تشیع ، قطب شاهیان ، دکن