امکان نسبی گرایی و آنارشی اخلاقی در اندیشه کی یرکگور: بررسی انتقادات مک اینتایر و پاسخ های معاصر

این مقاله به بررسی یکی از انتقادات اساسی بر فلسفه اخلاق سورن کی یرکگور، یعنی اتهام «آنارشی اخلاقی»، می پردازد. السدیر مک اینتایر بر اساس سنت ارسطویی و توماسی استدلال می کند که تاکید کی یرکگور بر «تعلیق غایت شناسانه اخلاق» و اولویت ایمان فردی بر اخلاق عمومی، عقلانیت اخلاقی را تضعیف کرده و زمینه نسبی گرایی و توجیه خودسرانه اعمال غیراخلاقی را فراهم می آورد. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی-توصیفی، ابتدا نسبت اخلاق و ایمان و مفهوم «تعلیق» در اندیشه کی یرکگور را تبیین کرده و سپس چهار محور اصلی نقد مک اینتایر (غیرعقلانی بودن گذار به اخلاق، ناسازگاری درونی، محافظه کاری و پیامدهای آنارشیک) را مورد بررسی قرار می دهد. با استناد به پاسخ های فیلسوفان معاصر و استدلال های درون متنی کی یرکگور، نشان داده می شود که این انتقادات عمدتا مبتنی بر فهم ناقص آثار او هستند. یافته ها بیانگر آن است که «تعلیق غایت شناسانه اخلاق» در فلسفه کی یرکگور یک قاعده عمومی نیست، بلکه تجربه ای استثنایی، پارادوکسیکال و مشروط به معیارهایی مانند «اضطراب»، «رنج تنهایی» و «عشق» است که مانع سوءاستفاده از آن می شود؛ بنابراین، اخلاق کی یرکگور، باوجود فردگرایی رادیکال، به آنارشی نمی انجامد و در عوض، متعهد به بنیان گذاری اخلاقی اصیل و شورمندانه ای است که در آن فرد با مسئولیت شخصی ارزش ها را درونی می سازد.

کلیدواژه ها:

سورن کی یرکگور ، السدیر مک اینتایر ، آنارشی اخلاقی ، تعلیق غایت شناسانه اخلاق ، ایمان شخصی