تحلیل روان شناسانه منظومه «افسانه» نیما یوشیج بر اساس نظریه ضمیر ناخودآگاه یونگ

شعر «افسانه» از نیما یوشیج، به عنوان یکی از نمونه های آغازین تحول در شعر معاصر فارسی، با ساختاری نمادین و روان شناختی به بیان تجربه های درونی انسان می پردازد. این پژوهش با استفاده از نظریه روان شناسی تحلیلی کارل گوستاو یونگ، مساله بازنمایی سفر روانی قهرمان و تحول درونی او را در این شعر بررسی می کند. پرسش اصلی تحقیق این است که چگونه کهن الگوهای یونگی همچون قهرمان و آنیما در شعر «افسانه» به بازتاب مراحل سفر روانی قهرمان و دستیابی به خودشناسی کمک می کنند. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی است و با تمرکز بر مفاهیم ناخودآگاه جمعی و نمادپردازی یونگی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهند که قهرمان شعر، از طریق مواجهه با چالش های عاطفی و اجتماعی، به سوی ادغام وجوه متضاد روان خود حرکت می کند. در این مسیر، کهن الگوهای یونگی نقش راهنما را ایفا کرده و ساختار شعر به عنوان بازتابی از مراحل سفر درونی قهرمان عمل می کند. این پژوهش با تمرکز بر تحلیل شعر «افسانه» بر مبنای نظریه یونگ، سعی دارد درک تازه ای از کاربست مولفه های روان شناختی در نقد آثار نیما یوشیج ارائه دهد و سهم آن ها را در تبیین تحولات شعر معاصر فارسی نشان دهد.

کلیدواژه ها:

نیما یوشیج ، کارل گوستاو یونگ ، افسانه ، کهن الگو ، ضمیر ناخودآگاه