بررسی تطبیقی امکان مطالبه خسارت عدم النفع در دعاوی مالکیت فکری در حقوق ایران و کنوانسیون پاریس

اشهر اقوال، ضرر و قابل مطالبه شناختن عدم النفع مسلم است؛ مع الوصف، مقنن در نظام حقوق مالکیت فکری گاه عدم النفع را ذیل خسارات برشمرد و گاه خسارات را منحصر در معنای ضرر کرد و نسبت به عدم النفع اشاره ای نداشت؛ گاه نیز آن را صرفا ناظر به قسمی خاص از دعاوی مالکیت فکری دانست که همین امر موجب اختلاف، پیرامون قابلیت مطالبه آن گردید؛ بدین وجه که قانون ثبت علائم و اختراعات، خسارات را شامل ضرر و منافعی می دانست که زیان دیده از آن محروم گردیده است؛ لیکن آیین نامه قانون ثبت اختراعات، طرح های صنعتی و علائم تجاری خسارت را صرفا ضررهای وارده برشمرد. نهایتا قانون حمایت از مالکیت صنعتی در باب نقض حق اختراع، منافع ممکن الحصولی را که صدق اتلاف می نماید ذیل عنوان خسارت احصاء کرده است. ایران همچنین به کنوانسیون پاریس ۱۸۸۳ پیوسته است که از مدلول آن استنباط می شود که این پرسش در حقوق مالکیت فکری به نظام داخلی دول عضو واگذار گردیده است؛ چراکه این معاهده مجموعه ای از قوانین مدون ماهوی ندارد که بتواند جایگزین حقوق داخلی شود. نتیجتا باید بر آن بود که امکان مطالبه عدم النفع در دعاوی مالکیت فکری هم مطابق قاعده عمومی حاکم بر نظام حقوقی است و هم از وحدت ملاک باب حق اختراع در قانون مالکیت صنعتی منبعث می شود

کلیدواژه ها:

بررسی تطبیقی ، عدم النفع ، کنوانسیون پاریس ، مالکیت صنعتی ، مالکیت فکری