بررسی شیوه های داستان پردازی در رمان های «روزگار سپری شده مردم سالخورده» محمود دولت آبادی و «جودت بیک و پسران» اورهان پاموک

این پژوهش به بررسی شیوه های داستان پردازی در دو رمان روزگار سپری شده مردم سالخورده اثر محمود دولت آبادی و جودت بیک و پسران اثر اورهان پاموک می پردازد. مبنای پژوهش نزدیکی فرهنگی و شباهت های ساختاری و محتوایی دو داستان است. این مقاله با تحلیل تطبیقی نشان می دهد چگونه این دو داستان شکل گرفته اند و شباهت و تفاوت آن ها چیست. برآیند کار چنین است که هر دو نویسنده با بهره گیری از شیوه های مختلف پردازش، آثاری آفریده اند که هم با محیط و زندگی شخصیت ها همخوانی دارد و هم دغدغه های فکری و فرهنگی نویسنده را منتقل می کند. دولت آبادی با به کارگیری روایت چندصدایی و تمرکز بر فضای روستایی، به بازتاب فقر و مصائب اجتماعی در ایران می پردازد. درمقابل، پاموک با راوی دانای کل و واکاوی تقابل سنت و مدرنیته، ساختاری عمیق و منطقی آفریده است. استفاده از روایات متنوع، تغییر زاویه دید و تلفیق زمان های مختلف باعث تنوع در شیوه های داستان گویی شده‎ است، اما گاهی به دلایلی مانند تعدد حوادث، تغییرات غیرمنطقی در جریان کلی داستان یا دخالت آشکار نویسنده در روند روایت، نقاط ضعفی در انسجام داستان مشاهده می شود.

کلیدواژه ها:

داستان پردازی ، روزگار سپری شده مردم سالخورده ، جودت بیک و پسران ، محمود دولت آبادی ، اورهان پاموک