<span lang="FA">«زبان های شرقی» و خاستگاه های شرق شناسی دانشگاهی ترجمه، نقد و بررسی دیدگاه دنیل استولزنبرگ

هدف: این مقاله به بررسی خاستگاه های معرفتی و نهادی شرق شناسی دانشگاهی در اروپای دوران مدرن اولیه می پردازد و می کوشد کاستی موجود در مطالعات انتقادی شرق شناسی را که عمدتا بر قرون نوزدهم و بیستم متمرکز بوده اند، جبران کند. پرسش محوری پژوهش آن است که آیا می توان پیش از قرن نوزدهم از «مطالعات شرقی» به مثابه حوزه ای دانشی و نسبتا منسجم سخن گفت؟ روش شناسی: این مقاله از دو لایه اصلی تشکیل شده است. لایه نخست که بخش عمده متن را دربرمی گیرد، مبتنی بر ترجمه، تلخیص تحلیلی و بازخوانی انتقادی دیدگاه دنیل استولزنبرگ است. روش این بخش بر تحلیل کتاب سنجی و تاریخی آثار مرتبط با مفهوم «زبان های شرقی» در فاصله زمانی ۱۴۵۰ تا ۱۷۵۰ میلادی استوار است. لایه دوم شامل تحلیل مستقل نویسنده در بخش های نقد نظری، مقایسه سنت اسلامی، اورینتالیسم دانشگاهی و اسلام شناسی است که با تکیه بر پژوهش های Marchand، Irwin، Rubiés و منابع دست اول اسلامی انجام شده است. یافته ها: یافته های پژوهش نشان می دهد که در سده های شانزدهم تا هجدهم میلادی، آنچه بعدها «شرق شناسی» نام گرفت، عمدتا در قالب «فیلولوژی شرقی» و با محوریت آموزش و مطالعه زبان هایی چون عبری، سریانی، کلدانی و عربی شکل گرفته بود. همچنین دانشگاه های پروتستان آلمان و هلند نقشی اساسی در شکل گیری خودآگاهی رشته ای این حوزه ایفا کردند. نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان می دهد که شرق شناسی مدرن ریشه های معرفتی و نهادی خود را پیش از قرن نوزدهم در مطالعات زبان های شرقی و سنت فیلولوژیک دانشگاهی اروپا داشته است. این روند زمینه ساز شکل گیری مبانی معرفتی اورینتالیسم و اسلام شناسی مدرن شد.

کلیدواژه ها:

شرق شناسی دانشگاهی ، زبان های شرقی ، فیلولوژی شرقی ، دوران مدرن اولیه ، تاریخ دانش