<span lang="FA">بررسی زبانشناختی تحول نام رنگ ها در زبان های هند و اروپایی تا فارسی نو

هدف: رنگها از جمله پدیده های طبیعی با منشاء فیزیکی هستند که از بدو آفرینش در تمامی جلوه های طبیعت حضور داشته اند؛ گوناگونی و طیف وسیع آنها با تاثیر در روح و روان انسانها از دیرباز تا کنون بدان اندازه بود که پس از به کارگیری آن به دست کهن ترین مردمان، علاوه بر استفاده از آنها در تمامی جلوه های هنری نظیر سفال گری، نقاشی، فرش بافی، معماری و همه و همه هنرهای بشری؛ با تاثیر شگرف و عمیقی که بر انسانها می نهاد موجب پیدایش نمادگرایی در فرهنگهای مختلف نیز گردید. این جستار با بررسی ماهیت این پدیده های تاثیرگذار دیرینه سال در فرهنگ و هنر و تمدن بشر کوشش کرده است با ارائه پیشینه ای از رنگهای کهن در میان اقوام هند و اروپایی، علت نامگذاری و سرانجام تحول آنها به گونه امروزی را از منظر زبانشناسی در زبان فارسی امروز شرح داده و سرانجام به بررسی و نگرش انسان از مفهوم رنگ در اعصار مختلف پرداخته است. روش پژوهش: پژوهش حاضر به صورت اسنادی و کتابخانه ای انجام شده است. در این روند و در بررسی ریشه شناختی رنگ ها تا آنجا که امکان داشته است؛ تحول این اسامی در دیگر زبانهای هند و اروپایی نیز، مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. یافته ها و نتیجه گیری: در نهایت می بایست اشاره داشت که در پژوهش حاضر علاوه بر واژه «رنگ» اسامی رنگ های «سیاه»، «سفید»، «سرخ»، «زرد»، «خاکستری»، «سبز»، «آبی»، «بنفش» و «قهوه ای» مورد بررسی و تحلیل ریشه شناختی و زبانشناختی قرار گرفته است. پژوهش حاضر بیانگر این امر بود که اسامی رنگ های اشاره شده، یا صورت تحول یافته ریشه اصلی هند و اروپایی هستند و یا اینکه ریشه هند و اروپایی به فارسی امروز نرسیده است. اگرچه بازتاب هند و اروپایی آنها گاه در دیگر واژگان زبان فارسی مشاهده می شود.

کلیدواژه ها:

رنگ ، هنر ، هندواروپایی ، اوستایی ، فارسی باستان ، سنسکریت ، فارسی نو