تبیین اثرات کاهش تعداد صفرهای واحد پولی بر حسابداری و گزارشگری مالی

کاهش صفرهای واحد پولی اگرچه در تئوری های پولی تغییری اسمی تلقی می شود، اما در ساحت حسابداری پیامدهای پیچیده ای بر کیفیت گزارشگری و شفافیت اطلاعات دارد. هدف این پژوهش، شناسایی و تبیین اثرات حذف صفرهای پولی بر نظام حسابداری ایران با رویکرد آمیخته است. در بخش کیفی، ۱۰ مقوله محوری از طریق تحلیل محتوای مصاحبه با ۱۵ خبره استخراج شد که روایی آن ها با مدل لاوشه (CVR > ۰.۴۹) و پایایی با ضریب کاپای کوهن (۰.۷۶۶) تایید گردید. در بخش کمی، مدل استخراج شده توسط ۳۸۵ حسابرس و با روش مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) آزمون شد و برازش مطلوب مدل با شاخص های (RMSEA=۰.۰۷۴ و CFI=۰.۹۰۰) اثبات شد.. یافته های پژوهش نشان داد که قوی ترین رابطه معنادار بین واحد اندازه گیری و کاهش کیفیت گزارشگری (r=۰.۸۹۹) برقرار است و تغییر مقیاس پولی منجر به افزایش ریسک تحریف اطلاعات (r=۰.۷۷۹) و تضعیف قابلیت مقایسه داده های تاریخی می شود. همچنین، تایید اثرات رفتاری موید وقوع پدیده توهم پولی در میان استفاده کنندگان است. نتایج حاکی از آن است که ناهماهنگی بین نهادهای پولی و مراجع استانداردگذار، قابلیت مقایسه صورت های مالی را تضعیف کرده و ریسک تجدید ارائه های مکرر را افزایش می دهد. نتیجه گیری پژوهش تاکید می کند که موفقیت این سیاست منوط به ارتقای زیرساخت های حسابداری، تدوین چارچوب های افشای جامع برای تعدیل ارقام مقایسه ای و هماهنگی میان سیاست های پولی و استانداردهای حسابداری است تا از افت شفافیت و گمراهی ذینفعان در بازار سرمایه جلوگیری شود.

کلیدواژه ها:

کاهش صفرهای واحد های ، گزارشگری مالی ، واحد اندازه گیری حسابداری ، کیفیت اطلاعات مالی