به سوی یک شرح پدیده شناختی از ذهن غیرتاملی جمعی با تاکید بر نمونه خانواده

مسئله اصلی مقاله حاضر توضیح ماهیت ذهنمندی جمعی خانوادگی است. برای این منظور ما در گام نخست به سراغ توصیف ویژگی خاص ذهنمندی جمعی خانوادگی می رویم و برای این منظور از آموزه های هوسرل وام می گیریم. هوسرل خانواده را جامعه عشق می نامد و رابطه مادر و کودک را نوع بنیادی بیناسوبژکتیویته به شمار می آورد. ما نشان می دهیم که ویژگی بارز ذهنمندی جمعی خانوادگی آن است که دست کم تا حدی غیرتاملی (و به تعبیر هوسرل غریزی) است. در گام بعدی در مسیر ارائه شرحی فلسفی از ذهنمندی جمعی خانوادگی و ماهیت غیرتاملی آن به سراغ دیدگاه های موجود در ادبیات فلسفی ذهن جمعی می رویم. ما مشخصا به ارزیابی چهار دیدگاه می پردازیم و نشان می دهیم هیچ یک از آن ها در توضیح وجه غیرتاملی ذهمندی خانوادگی موفق نیستند. نهایتا در گام آخر در راستای پاسخ به پرسش اصلی می کوشیم یک چارچوب مفهومی تازه برای توضیح ماهیت غیرتاملی ذهنمندی خانوادگی ارائه کنیم. برای این منظور ما ایده ذهن غیرتاملی را از برخی از مفسران دریفوس وام می گیریم و آن را در ترازی جمعی و مشخصا معطوف به توضیح نحوه باهم بودن خانوادگی به کار می گیریم. بر پایه پیشنهاد ما ذهنمندی جمعی خانوادگی بر نوعی حس تعادل غیرتاملی مشترک بین اعضای خانواده استوار است و هر عاملی که این تعادل غیرتاملی را برهم بزند به منزله تشویش تجربه می شود و کششی خود به خودی در اعضای خانواده برای برقراری تعادل دوباره ایجاد می کند. ما استدلال می کنیم که دوری و خطر رنج و فقدان از جمله عوامل برهم زننده حس تعادل مشترکی است که مقوم ذهنمندی جمعی خانوادگی است.

کلیدواژه ها:

ذهن جمعی ، ذهنمندی خانوادگی ، محتوای غیرتاملی ، قصدیت جمعی ، قصدیت حرکتی