هرمنوتیک و پراکسیس: موقعیت مندی، تحول سوژه و موقعیت در هرمنوتیک گادامر

گادامر در «حقیقت و روش» حکمت عملی را نمونه ای برای کاربست فهم می داند که به تحول سوژه هرمنوتیکی می انجامد. از دهه ۱۹۷۰، در مقالاتی چون «هرمنوتیک به مثابه فلسفه عملی» و کتاب «در ستایش نظریه»، هرمنوتیک را شکلی از حکمت عملی تلقی می کند که متعلقش اخلاق است و پراکسیس را نحوه عمل می بیند. پرسش اصلی ما این است که پراکسیس نگاه، نظر و افق سوژه را صرفا به صورت نظری دچار تغییر یا تحول می کند؟ یا موقعیت و متعلق فهم سوژه را به صورت عملی؟ یا شاید هر دو؟ بحث بر سر این است که عمل چه چیزی را متحول می کند؟ واتیمو آینده هرمنوتیک را تحول به فلسفه عملی می داند، اما دیوی آن را محدود به تحول سوژه می بیند. ما بعد از و با توجه به نزاع تفسیری مذکور به گادامر خواهیم پرداخت به طوری که خود این موضوع به صراحت نزد گادامر باز نشده است. حال این مقاله با تفصیل و بازاندیشی تفسیری این موضوع نزد گادامر وارد این نزاع می شود. این مقاله در پی مسیری تازه در اندیشه گادامر با توجه به این نزاع تفسیری است. این نوشتار با تاکید بر موقعیت مندی، فرونسیس و پراکسیس، حرکت دیالکتیکی میان سوژه و موقعیت را از طریق عمل تبیین می کند. نتیجه آنکه عمل نه تنها وحدت بخش سوژه و موقعیت است، بلکه آینده هرمنوتیک را به فلسفه عملی و آینده فلسفه عملی را به هرمنوتیک پیوند می زند.

کلیدواژه ها:

پراکسیس ، فهم ، موقعیت مندی ، تجربه هرمنوتیکی ، گفت وگو