<span lang="FA">ظرفیت­ فرهنگ ایرانی <span lang="FA">و نسبت آن با صلح و هدف توسعه؛ <span lang="FA">(نگاهی به رویکرد سیاست فرهنگی در دوره جمهوری اسلامی)

چکیده: دستیابی به «صلح» همواره از مهم ترین خواسته ها و اهداف جوامع بشری در طول تاریخ بوده است، اما امروزه با برجسته شدن اهداف مرتبط با زیست جمعی انسان ها، توجه به مقوله صلح در عرصه های داخلی و بین المللی اهمیت بیشتری یافته است؛ زیرا قرار گرفتن در این مسیر مستلزم برقراری، گسترش و تعمیق اندیشه و عمل صلح است. ازآنجاکه نهاد دولت از قدرت، گستره و تاثیرگذاری زیادی برخوردار است، بخش مهمی از مسئولیت تحقق صلح بر عهده آن قرار دارد. یکی از سازوکارهای این نهاد، سیاست گذاری مناسب است که می تواند با توجه به ظرفیت تاریخی فرهنگ و بهره گیری از عناصر مشترک فرهنگی ایرانی صورت گیرد. براین اساس، پرسش مقاله این است که فرهنگ ایرانی چگونه می تواند به ارتقای صلح در ایران امروز کمک کند و با توجه به این فرهنگ، ضرورت های پیش روی حکومت جمهوری اسلامی در حوزه سیاست فرهنگی چیست. فرضیه مقاله آن است که فرهنگ ایرانی، با برخورداری از بن مایه های صلح محور که در طول تاریخ به ایجاد همدلی، همکاری، وفاق و انسجام ملی کمک کرده اند، می تواند در شرایط کنونی نیز به برقراری، گسترش و تعمیق صلح یاری رساند. در این چهارچوب، ضرورت پیش روی حکومت آن است که با اتخاذ رویکردی واقع بینانه، آسیب شناسانه و موقعیت مند، به شناخت دقیق این ظرفیت فرهنگی و بهره گیری مناسب از آن در عرصه عمل بپردازد تا صلح در میان کنشگران حوزه عمومی و توده مردم تقویت شده و مسیر دستیابی کشور به اهدافی همچون توسعه نیز تسهیل شود. روش مقاله نیز توصیفی تحلیلی است.

کلیدواژه ها:

صلح ، فرهنگ ایرانی ، حکومت جمهوری اسلامی ، سیاست فرهنگی ، تاریخ ایران