<span lang="FA">نقش سیاست­های محیط زیستی دولت پهلوی در بیگانگی جامعه از محیط زیست

چکیده: با توجه به اهمیت مشارکت عمومی و حضور فعال مردم در موفقیت اقدامات مرتبط با حفاظت از محیط زیست، این مقاله با استفاده از روش تحقیق تاریخی می کوشد ضمن تحلیل سیاست های محیط زیستی دولت ایران، به ویژه در پیوند با تجددسازی آمرانه، الگوی نهادی سیاست گذاری و رویکرد تنبیهی در قوانین محیط زیستی، به بررسی سهم دولت پهلوی و تاثیر سیاست های آن بر کاهش مشارکت عمومی در حفاظت از محیط زیست و به یک معنا، بیگانگی مردم با محیط زیست بپردازد. همچنین پژوهش حاضر درصدد پاسخ گویی به این پرسش است که دولت پهلوی چه نقشی در عدم مشارکت فعال عمومی در حفاظت از محیط زیست داشته است؟ یافته های پژوهش نشان می دهد که در ایران، به دلیل سیطره دولت اقتدارگرا، غلبه الگوی نهادی سیاست گذاری و رویکرد دستوری در برنامه ریزی توسعه، همراه با قانون گذاری های متکی بر راهکارهای انتظامی انضباطی، عرصه برای حضور فعال مردم در حفاظت از محیط زیست روزبه روز تنگ تر می شد. این عوامل مانع از تبدیل مسائل محیط زیستی به یک مسئله اجتماعی شدند. از آنجا که دولت پهلوی در پی بهره گیری از توان قضایی، تقنینی و نظام اداری خود برای مدیریت تمامی امور مرتبط با حفاظت از محیط زیست بود، نتوانست از ظرفیت نیروهای مردمی در این عرصه بهره مند شود.

کلیدواژه ها:

سیاست های محیط زیستی ، دولت پهلوی ، بیگانگی از محیط زیست ، تجددسازی آمرانه ، مشارکت عمومی