تحلیل عوامل موثر بر سرزندگی محیط های آموزشی دانشگاهی به جهت ارتقای خودشکوفایی دانشجویان با استفاده از تکنیک تصمیم گیری فازی

محیط های آموزشی دانشگاهی به عنوان بستری برای رشد علمی و اجتماعی دانشجویان، نقشی اساسی در ارتقای کیفیت آموزش عالی و پرورش استعدادهای فردی دارد. نبود فضاهای آموزش مناسب به جهت پاسخگویی به نیازهای روانشناختی دانشجویان، باعث کاهش کیفیت تجربه یادگیری و محدود شدن رشد فردی آنان می شود. بنابراین، شناسایی و اولویت بندی عواملی که بیشترین نقش را در ارتقای سرزندگی محیط دانشگاهی دارند، ضرورتی مهم محسوب می گردد. هدف از پژوهش حاضر، مدل سازی سرزندگی محیط های آموزشی دانشگاهی با تاکید بر ارتقای خودشکوفایی دانشجویان و اولویت بندی عوامل موثر بر آن است. روش تحقیق توصیفی تحلیلی بوده و از ترکیب چند روش تصمیم گیری چندمعیاره به منظور بررسی و اولویت بندی نهایی بهره گرفته است. نتایج نشان می دهد که شاخص «خودشکوفایی» به عنوان کلیدی ترین عامل در ارتقای سرزندگی محیط های آموزشی دانشگاهی شناسایی شد. همچنین، معیار «همسازی با طبیعت» با وزن نرمال شده ۰.۱۵ در جایگاه نخست اهمیت قرار گرفت و پس از آن شاخص های «ایجاد قلمروهای فضایی و وجود فضاهای باز» (۰.۱۴)، «خاطره انگیزی» (۰.۱۲)، «هویت و سنت» (۰.۱۱)، «مشارکت های اجتماعی» (۰.۱۰)، «وحدت فضایی» (۰.۰۹)، «خلوت و تعامل اجتماعی» و «معناداری اجتماعی» (هرکدام ۰.۰۸) در رتبه های بعدی قرار گرفتند. در مقابل، معیار «خودانگیزشی» با وزن ۰.۰۲ کم اهمیت تر ارزیابی شد. این اولویت بندی بیانگر آن است که طراحی محیط های آموزشی سرزنده باید بر پیوند با طبیعت، تقویت هویت فرهنگی، فراهم سازی قلمروهای مستقل و خاطره انگیز، و تسهیل فرآیند خودشکوفایی دانشجویان متمرکز باشد تا به ارتقای کیفیت آموزش عالی و رشد پایدار فردی و اجتماعی آنان منجر گردد.

کلیدواژه ها:

خودشکوفایی ، محیط های آموزشی ، سرزندگی ، دانشگاه