بررسی مرزهای مفهومی در شکل گیری فرم معماری: از عینیت تا ذهنیت

این مرور نظام مند ادبیات، به بررسی مرزهای مفهومی در شکل گیری فرم معماری پرداخته و تعامل میان عینیت (ساختار، فناوری) و ذهنیت (حس مکان، اتمسفر) را در فرآیند طراحی کاوش می کند. با تکیه بر نظریه های پدیدارشناسانه نوربرگ-شولتز، تکتونیک فرامپتون و پیکربندی فضایی هیلر، چارچوبی مفهومی با عنوان «چرخه شکل گیری فرم» ارائه شده که فرآیند طراحی را در سه مرحله مشاهده، تفسیر و تحقق سازمان می دهد. تحلیل ۷۸ مقاله داوری شده بین سال های ۱۹۶۶ تا ۲۰۲۰ و نمونه های موردی شامل کلیسای برادر کلاوس (زومتور)، پارک دو لا ویلت (چومی)، مسجد شیخ لطف الله، مرکز گاگوسین بیلبائو (گری) و ویلا ساوا (لوکوربوزیه)، به شناسایی مضامینی مانند تعامل حسی، تاثیرات فرهنگی و فناوری دیجیتال انجامید. یافته ها نشان می دهد که رویکردهای ترکیبی، نظیر پیوند اتمسفر معنوی با ساختار مینیمالیستی (کلیسای برادر کلاوس) یا تلفیق فرم دیجیتال با تجربه بصری (گاگوسین)، به خلق محیط هایی پاسخگو و معنادار منجر می شود. این مطالعه ضمن اشاره به چالش هایی چون پیچیدگی فناوری و تفاوت های فرهنگی، مسیرهای آتی پژوهش را در سه محور پیشنهاد می کند: توسعه ابزارهای دیجیتال الهام گرفته از فرم پردازی پارامتریک، طراحی مشارکتی با تاکید بر تجربه کاربر، و انطباق فرهنگی در بسترهای بومی. در نهایت، این پژوهش نقشه راهی برای طراحی معماری ارائه می دهد که در آن، تلفیق عینیت و ذهنیت به عنوان ضرورتی نظری و عملی در پاسخ به چالش های جهانی سازی و تغییرات اقلیمی مطرح می شود.

کلیدواژه ها:

فرم معماری ، عینیت ، ذهنیت ، پدیدارشناسی ، طراحی انسان محور.