در حوزه گونه شناسی ادبیات فارسی، ضعف در طرح پرسش های روشن و هدفمند موجب شده بسیاری از مقالات فاقد انسجام تحلیلی و قابلیت ارزیابی دقیق باشند. پژوهش حاضر با تحلیل ۸۰ مقاله منتشرشده طی سال های ۱۳۸۰ تا ۱۴۰۳، سه الگوی اصلی طرح پرسش را شناسایی کرده است: مقالات دارای پرسش صریح و ساختارمند (۵۲٪)، مقالات دارای پرسش ضمنی یا تلویحی (۳۶٪)، و مقالات فاقد
پرسش پژوهشی (۱۱٪). همچنین بررسی جایگاه پرسش ها نشان داد که پراکندگی آن ها در بخش های مختلف مقاله (چکیده، مقدمه، بیان مسئله، بخش مستقل، بدنه بحث) بر وضوح هدف گذاری و انسجام علمی تاثیر مستقیم دارد. نتایج این مطالعه نشان می دهد که وجود پرسش های روشن و جای گذاری مناسب آن ها، مسیر تحلیل را هدفمند ساخته و اعتبار ارجاع دهی مقالات را افزایش می دهد؛ ازاین رو، توجه به پرسش مندی می تواند راهنمایی عملی برای ارتقای استانداردهای نگارش علمی در مطالعات گونه شناسی
ادبیات فارسی باشد.