تاثیر دو برنامه تمرینی پلایومتریک با شدت های مختلف بر عملکرد کاراته کاران جوان

مقدمه: در کاراته، توانایی تولید انرژی سریع، توانایی تغییر جهت سریع، دفاع ها و جابجایی های انفجاری از اهمیت بسزایی برخوردار است. بنابراین، هدف پژوهش حاضر بررسی و مقایسه تاثیر دو برنامه تمرینی پلایومتریک با شدت های مختلف (بالا و متوسط) بر عملکرد کاراته کاران جوان بود.روش تحقیق: این مطالعه به صورت نیمه تجربی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و با مشارکت ۳۰ کاراته کار پسر جوان شهر قزوین انجام شد به صورت تصادفی در سه گروه (تمرین با شدت بالا، تمرین شدت متوسط و کنترل) با میانگین وزن ۸۶/۶ ± ۴۶/۶۰ کیلوگرم، میانگین قد۹۰/۵ ± ۲۳/سانتی متر، میانگین سن ۱ ± ۳۲/۱۶ سال و سال تقسیم شدند. مداخلات شامل دو برنامه تمرینی پلایومتریک با شدت متوسط و بالا سه جلسه در هفته به مدت هشت هفته بود . از آزمون شاپیروویلک برای طبیعی بودن داده ها، از آزمون کوواریانس و آزمون تعقیبی توکی برای مقایسه گروه ها استفاده گردید.یافته ها: نتایج آزمون کوواریانس نشان داد که اختلاف معناداری در گروه ها وجود دارد (۰۰۱/۰ =P). آزمون تعقیبی بونفرونی اختلاف معنی داری بین گروه شدت بالا و کنترل برای توان بی هوازی، چابکی و قدرت انفجاری عضلات پایین تنه نشان داد (۰۰۱/۰=P ). همچنین بین گروه کنترل با گروه تمرین با شدت متوسط در قدرت انفجاری عضلات پایین تنه نیز اختلاف معناداری مشاهده شد (۰۰۱/۰=P). نتیجه گیری: باتوجه به نتایج تمرینات پلایومتریک با شدت بالا می تواند در بهبود عملکرد (توان بی هوازی، چابکی و قدرت عضلات پایین تنه) کاراته کاران جوان موثر باشد. همچنین تمرینات با شدت متوسط تنها می تواند در بهبود قدرت عضلات پایین تنه کاراته کاران جوان موثر باشد.

کلیدواژه ها:

پلایومتریک ، کاراته کاران ، توان بی هوازی ، قدرت عضلات پایین تنه ، چابکی