نقش لاکتات ناشی از تمرینات تناوبی شدید بر فعالسازی محور MCT۲–GPX۴–BDNFو بهبود عملکرد آنتی اکسیدانی در هیپوکمپ در رت های نر نژاد ویستار مبتلا به دیابت نوع ۲

مقدمه: این مطالعه اثر تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر محور لاکتات–MCT۲–GPX۴–BDNF و نقش آن در عملکرد میتوکندری و تجمع آمیلوئید بتا (Aβ) در هیپوکمپ رت های نر مبتلا به دیابت نوع ۲ را بررسی کرد.مواد و روش ها:۳۲ رت نر ویستار به چهار گروه کنترل سالم (CO)، تمرین (EX)، دیابت نوع ۲ (CO+DB) و دیابت همراه تمرین (DB+EX) تقسیم شدند. دیابت با رژیم پرچرب و تزریق استرپتوزوتوسین (۳۵ میلی گرم/کیلوگرم) القا شد. گروه های تمرینی ۸ هفته پروتکل HIIT روی تردمیل (۴–۱۰ وهله با ۸۰–۱۰۰٪ Vmax) را انجام دادند. لاکتات سرم و پروتئین های MCT۲، BDNF و GPX۴ هیپوکمپ با ELISA و وسترن بلات اندازه گیری شدند. تفاوت گروه ها با ANOVA یا کروسکال والیس و آزمون های تعقیبی تحلیل شد (P < ۰.۰۵).نتایج:گروه CO+DB افزایش معنی دار گلوکز خون، مقاومت به انسولین و تجمع Aβ و کاهش MCT۲، BDNF و GPX۴ داشت (P < ۰.۰۰۰۱). HIIT موجب افزایش لاکتات سرم و این پروتئین ها و کاهش تجمع Aβ در گروه DB+EX شد (P < ۰.۰۰۰۱)، نشان دهنده بهبود عملکرد میتوکندری و ظرفیت آنتی اکسیدانی بود.نتیجه گیری:HIIT با افزایش لاکتات و فعال سازی محور MCT۲–GPX۴–BDNF عملکرد میتوکندری را تقویت و تجمع پروتئین های نوروتوکسیک را کاهش می دهد و نقش محافظ عصبی در برابر اختلالات شناختی دیابتی دارد.

کلیدواژه ها:

دیابت نوع ۲ ، تمرینات تناوبی شدید ، میتوکندری ، لاکتات ، هیپوکمپ