تحلیلی بر فلسفه فلسفه همچون مسئله وجودی-زیستی نزد ملاصدرا

هدف این مقاله تحلیل این مسئله است که چگونه می توان با تحلیل فلسفه نزد ملاصدرا، آن را همچون مسئله وجودی-زیستی قلمداد کرد؟ فرضیه مقاله با تاکید بر این امکان چنین قوام می یابد که فلسفه نزد ملاصدرا در نسبت با «بودن» یا تلاش برای گونه ای خاص از بودن معنا می یابد و از همین رو، نخستین گام های استکمال و حرکت در مسیر تشبه به حق تعالی رقم می خورد. این نحوه از حقیقی بودن یا حق بودگی به گونه حضوری آغاز و در مسیر کشف ذهنی معنا و تحقق عینی کمال محقق می شود. در نهایت، فلسفه چنان زیست فرد را دربرمی گیرد که حیات انسانی برابر با فلسفه ورزی شده و این حقیقت آشکار می شود که فلسفه را باید زیست و فیلسوف را تنها از نحوه زیست او باید شناخت. این خوانش تنها متضمن جنبه «آموزشی» نیست که در نسبت مداوم میان آگاهی، آزادی، امکانات و انتخاب است که نوعیت هر فرد به مثابه تحقق عالم فردی رقم می خورد و اینکه ماهیت زیستن همان تلاش های پی درپی برای تحقق عالم شخصی است. بلکه توامان متضمن جنبه «پرورشی» نیز هست که اگر ذات فلسفه یک گرایش وجودی-زیستی است؛ ناگزیر در آموزش اصیل آن باید به مختصات وجودی و شرایط زیستی فرد مخاطب تمرکز کرد. این رابطه آموزشی در نهایت به یک تعهد دوسویه و عمیق بدل می شود.

کلیدواژه ها:

فردیت ، استکمال ، آزادی ، عظمت ، عالم شخصی ، راه زندگی