کشاورزی هوشمند به عنوان راهکار پایدار: بررسی عوامل کلیدی در پذیرش فناوری های نوین

کشاورزی هوشمند به عنوان یک رویکرد نوین، پتانسیل بالایی برای ارتقای پایداری، افزایش بهره وری و بهبود کیفیت محصولات کشاورزی ارائه می دهد. بااین حال، پذیرش موثر و گسترده فناوری های نوین در این حوزه مستلزم درک عمیق عوامل موثر بر تصمیم کشاورزان برای به کارگیری این نوآوری هاست. بر این اساس، پژوهش حاضر با تمرکز بر اهمیت کشاورزی هوشمند به عنوان راهکاری پایدار، به بررسی عوامل کلیدی موثر بر پذیرش فناوری های نوین توسط کشاورزان می پردازد. جامعه آماری پژوهش شامل مدیران، کارشناسان و خبرگان حوزه کشاورزی هوشمند در استان های تهران و البرز است. یکی از روش های تعیین حداقل حجم نمونه، استفاده از نسبت تعداد اعضای نمونه به تعداد سوالات مدل پژوهش یا نظریه N:q است که حداقل نسبت پیشنهادی جکسون را دربرمی گیرد. بر اساس ۴۴ گویه پرسشنامه، حجم نمونه مورد نیاز برای این پژوهش ۴۴۰ نفر برآورد گردید. پرسشنامه به عنوان ابزار اصلی گردآوری داده ها در این مطالعه به کار گرفته شد. آزمون مدل پژوهش بر اساس روش حداقل مربعات جزئی (PLS) و به کمک نرم افزار SmartPLS۳ انجام شد. نتایج تجزیه وتحلیل داده ها نشان داد که مدل پژوهش حاضر، تاثیر عوامل روانشناختی، فناوری و زیرساختاری را بر قصد پذیرش فناوری های کشاورزی هوشمند، با درنظرگرفتن نقش میانجی سهولت استفاده ادراک شده و سودمندی ادراک شده و همچنین نگرش نسبت به پذیرش این فناوری ها، تایید می کند. بر اساس یافته ها، عوامل زیرساختاری بیشترین تاثیر را بر سهولت استفاده و سودمندی ادراک شده داشتند و سهولت استفاده ادراک شده نیز بیشترین تاثیر را بر نگرش نسبت به پذیرش فناوری های کشاورزی هوشمند داشت. این پژوهش نشان می دهد که عوامل روانشناختی، فناوری و زیرساختاری از طریق سهولت استفاده و سودمندی ادراک شده و همچنین نگرش نسبت به پذیرش فناوری های کشاورزی هوشمند، به عنوان متغیرهای میانجی، تاثیر مثبت و معناداری بر قصد پذیرش فناوری های کشاورزی هوشمند دارند.

کلیدواژه ها:

پذیرش فناوری ، سهولت استفاده ادراک شده ، کشاورزی هوشمند ، عوامل زیرساختاری ، نظریه عمل مستدل