مبانی و حدود مشروعیت اضطراری تعذیب در اخذ اعتراف از متهم از منظر فقه و حقوق ایران

این پژوهش با رویکردی فقهی و حقوقی به بررسی مشروعیت اعمال روش های تعذیب جسمی و روانی برای اخذ اعتراف از متهمان در شرایط اضطرار می پردازد. نویسندگان با بهره گیری از روش توصیفی تحلیلی و مطالعه منابع فقهی و قانونی، ضمن تبیین دیدگاه های منع و جواز، حکم اولیه تعذیب را بر حرمت استوار دانسته اند. در ادامه، با استناد به قواعد فقهی همچون حفظ نظام، صیانت از حقوق جامعه، قاعده اهم و نظریه تفسیری شورای نگهبان، جواز تعذیب را در چارچوب حکم ثانوی و صرفا در شرایط اضطرار اثبات می کنند. بر پایه قاعده «الضرورات تتقدر بقدرها»، دامنه و شدت مجاز تعذیب محدود به میزان ضرورت دانسته شده است. این پژوهش با پرهیز از دوگانه منع یا اباحه مطلق، راه حلی میانه و تقییدی ارائه می دهد که می تواند مبنای نظری مناسبی برای اصلاح آیین نامه های بازجویی و تدوین ضوابط فقهی اضطرار در سیاست جنایی اسلامی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

اعتراف ، اخذ اعتراف ، متهم ، تعذیب ، اضطرار ، ضرورت