بهبود رفتار الکتروشیمیایی آلیاژ نایتینول با اعمال پوشش هیدروکسی آپاتیت-اکسید تانتالم به روش الکتروفورتیک برای کاربردهای زیست پزشکی

مقدمه و اهداف: رهایش یون های نیکل از آلیاژ نیکل-تیتانیم که باعث بیماری های حساسیت زا و سرطان می شود، کاربرد آن را به عنوان کاشتنی در بدن محدود می سازد. اعمال پوشش های کامپوزیتی هیدروکسی آپاتیت زیست سازگار، یک رویکرد موثر در کنترل رهایش یون نیکل و بهبود رفتار الکتروشیمیایی آلیاژ است. هدف اصلی این پژوهش، بررسی تاثیر غلظت های مختلف فاز ثانویه کامپوزیتی روی ترکیب و ریزساختار پوشش و ازطرفی رفتار الکتروشیمیایی زیرلایه است.مواد و روش ها: در تحقیق حاضر، پوشش های کامپوزیتی هیدروکسی آپاتیت-اکسید تانتالم با استفاده از روش رسوب دهی الکتروفورتیک روی سطح زیرلایه نیکل-تیتانیم ایجاد شدند. غلظت های ۱۰، ۱۵ و ۲۰ درصد وزنی از اکسید تانتالم به سوسپانسیون نانوذرات هیدروکسی آپاتیت اضافه شد. تف جوشی نمونه ها، در دمای ۸۰۰ °C و به مدت یک ساعت در کوره خلاء انجام گرفت.یافته ها: تاثیر مثبت افزایش فاز ثانویه داخل پوشش کامپوزیتی روی استحکام چسبندگی پوشش به زیرلایه، با آزمون کشش و مقاومت به خوردگی زیرلایه، با آزمون های رهایش نیکل، پلاریزاسیون پتانسیودینامیک و طیف سنجی امپدانس الکتروشیمیایی تایید گردید.نتیجه گیری: ایجاد پوشش با ساختارهای متراکم با هدف کاهش نفوذ یون های خورنده محیط به زیرلایه و مسدودشدن مسیر خروج یون های نیکل، یک روش عملی برای کاربرد نیکل-تیتانیم در کاربردهای زیست پزشکی است.

کلیدواژه ها:

رسوب دهی الکتروفورتیک ، آلیاژ نیکل-تیتانیم ، پوشش هیدروکسی آپاتیت-اکسید تانتالم ، استحکام چسبندگی ، رهایش یون نیکل ، رفتار الکتروشیمیایی