طراحی مفهومی یک سکوی مشترک برای ادغام عملیاتی سامانه های بدون سرنشین هوایی، سطحی و زیرسطحی در نظارت دریایی

شناورهای بدون سرنشین سطحی، زیرسطحی و هوایی (پهپاد) قابلیت های منحصربه فردی را ارائه می دهند، اما عملکرد منفرد آن ها با محدودیت هایی در پوشش، ارتباطات میان دامنه و آگاهی موقعیتی جامع مواجه است. این مقاله به بررسی و ارائه یک طراحی مفهومی برای پلتفرم مشترک می پردازد که هدف آن ادغام عملیاتی موثر این سه نوع دارایی ناهمگون برای اجرای ماموریت های نظارت ترکیبی پیچیده است. با استفاده از رویکرد مهندسی سیستم ها و معماری سازمانی مبتنی برDODAF سناریوهای عملیاتی، ریسک های عملیاتی و نیازمندی های کلیدی چنین پلتفرمی شناسایی و پیشنهاد می گردد. در این مقاله، یک سناریوی مفهومی برای گشت و نظارت ساحلی مبتنی بر همکاری سامانه های بدون سرنشین هوایی (UAV)، سطحی (USV) و زیرسطحی (UUV) ارائه شده است.در این چارچوب، پهپادها با استفاده از حسگرهای پیشرفته، عملیات پایش اولیه و شناسایی اهداف مشکوک را انجام داده و داده های تجمیع شده را به شناور سطحی بدون سرنشین ارسال می کنند. شناور سطحی بدون سرنشین با بهره گیری از حسگرهای برد نزدیک، به بازرسی دقیق تر اهداف پرداخته و در صورت نیاز، شناور زیرسطحی بدون سرنشین را برای بررسی های دقیق تر زیرسطح به کار می گیرند.این همکاری چندسکویی موجب افزایش پوشش جغرافیایی، بهبود دقت پایش و تسریع در واکنش به رخدادها می شود. همچنین، تحلیل SWOT و تحلیل ریسک ماموریت به منظور شناسایی فرصت ها، چالش ها و ارائه راهکارهای بهبود عملکرد سامانه ارائه گردیده است.نتایج نشان می دهد که استفاده یکپارچه از سامانه های بدون سرنشین می تواند به طور موثری کارایی عملیات گشت و نظارت ساحلی را ارتقاء دهد.

کلیدواژه ها:

سکوی مشترک ، شناور سطحی بدون سرنشین ، شناور زیرسطحی بدون سرنشین ، پهپاد ، ادغام سیستم ها ، نظارت ترکیبی ، معماری سیستم ، سیستم های چندعامله ناهمگون