<span lang="AR-IQ">پرسه زنی در عصر اصالت: تحلیل انتقادی اخلاق مدرن و ظهور فردگرایی بیانی در جامعه پسامدرن

این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و رویکرد تبارشناسانه، به واکاوی گذار از اخلاق مدرن به مقتضیات «عصر اصالت» می پردازد. هدف اصلی، تحلیل ظهور «انقلاب بیانی» به عنوان نقطه کانونی این گذار است که طی آن «خود ابرازگرا» با طرد عقلانیت ابزاری جهان شمول و انضباط اخلاقی مدرن، به عنوان سوژه ای جدید متولد می شود. مقاله استدلال می کند که نارسایی های درونی اخلاق مدرن، موجب ظهور و همگرایی دو جریان اصلاحی «رمانتیک» (با تاکید بر شکوفایی امیال و محوریت امر زیبا) و «تراژیک» (با پذیرش رنج و تضاد به عنوان جوهره زندگی) شد که در نهایت در «انقلاب بیانی» تبلور یافت. برآیند این انقلاب، شکل گیری «فردگرایی بیانی» و عرصه های نوین معناسازی در قالب «اشکال پسادورکیمی» است. اصول این گذار در مفاهیمی چون «پرسه زنی» (فلانور)، «آزادی گزینش غایات غیر ازلی»، مصرف گرایی و بازتعریف امر جنسی و امر مقدس تجلی می یابد. این مفاهیم در عرصه های عینی جدیدی مانند فضای مجازی، مد و فشن و زندگی معنوی جدید متجسم شده و منظره ای از جامعه پسامدرن را ترسیم می کنند که در آن، معنا نه در چارچوب های ازلی و تعهدات نهادی، بلکه در گزینه های متکثر، بی تعهدانه و مبتنی بر نمایش مشترک و ابراز وجود فردی جستجو می شود.

کلیدواژه ها:

اصالت ، انقلاب بیانی ، فردگرایی بیانی ، پرسه زنی ، اخلاق مدرن