بازنمایی نقش ادبیات فارسی در دیپلماسی فرهنگی ایران در روسیه: بررسی موردی تاثیر حکیم ابوالقاسم فردوسی

زبان و ادبیات یک ملت، طیف گسترده ای از ارزش ها، باورها و ایدئولوژی ها را با خود به همراه دارد که می تواند نقش مهمی در ارتقاء تفاهم بین المللی و دیپلماسی فرهنگی داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف کاربردی نشان دادن نقش ادبیات فارسی در دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران، انجام شده است و در پی پاسخ به این پرسش است که ادبیات فارسی و به ویژه شاهنامه در تقویت دیپلماسی فرهنگی ایران در روسیه چه جایگاهی دارد؟ برای پاسخ، بر مبنای نظریه جوزف نای در خصوص کاربست دیپلماسی فرهنگی به عنوان قدرت نرم، و با رویکرد توصیفی – تحلیلی با ذکر نمونه های تاثیرپذیری، به نقش برجسته و تعیین کننده حکیم ابوالقاسم فردوسی، در دیپلماسی فرهنگی ایران در روسیه پرداخته شده است. فرضیه پژوهش این است که ادبیات فارسی و به ویژه شاهنامه نقش مهمی در تقویت دیپلماسی فرهنگی ایران در روسیه دارد و می تواند مانند یک پل ارتباطی بین دو ملت و فرهنگ ایران و روسیه باشد و تصاویری مثبت از فرهنگ و تاریخ ایران را منتقل کند و حتی در توریسم ادبی نقش آفرین باشد. بنابراین ضمن نشان دادن تاثیرگذاری شاهنامه بر ادیبان روسیه و در نتیجه خلق آثار ادبی متاثر از این اثر، این نتیجه حاصل شد که؛ شاهنامه به واسطه ظرفیت هایی که دارد می تواند در گفتمان بینافرهنگی ایران و روسیه نقش موثری ایفا کرده و مرزهای فرهنگی کشور را افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

دیپلماسی فرهنگی ، روسیه ، شاهنامه ، فردوسی ، مطالعات بینارشته ای