روندکاوی طرح های راهبردی روسای ستاد ارتش رژیم صهیونیستی از ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۳ میلادی و آینده پژوهی این اسناد در افق ۲۰۲۵

رژیم صهیونیستی به دلیل ابتلاء به کابوس ژئواستراتژیکی ناشی از فقدان عمق راهبردی، محیط ناهم خوان و کمبود استعداد نفری دائما در صدد چاره جویی برای بقاء در فلسطین اشغالی و مقبولیت در غرب آسیا است. از آنجا که دکترین نظامی به منظور سیاستگذاری برای یک واحد سیاسی در بلند مدت پیرامون مسائل دفاعی امنیتی تدوین می شود، رژیم صهیونیستی برای تطابق با شرایط یا تهدیدات ناشی از محیط همواره سیال فلسطین اشغالی، اقدام به طرح سلسله اسناد راهبردی طی سه دهه ی اخیر کرده است؛ این اسناد توسط روسای ستاد کل ارتش به روز رسانی شده و به دنبال بیان راهکارهایی برای اجرای هرچه بهتر مقوله هنر عملیاتی و از بین بردن معضل خلاء بین راهبرد و تاکتیک در ارتش رژیم صهیونیستی است. طرح های ۲۰۰۰، ۲۰۰۶، تفن، ۲۰۱۳،گیدئون و تنوفا از همین قبلیند. طبق یافته ها براساس روش متن کاو ATLAS.TI تمامی این اسناد در نحوه ی ارتقاء (نسبت به سند پیشین) بر اساس آموزه های جنگ های قبلی تولید شده اند و براساس فرایندهای اشتراک دانش و تدوین طبق خرد جمعی (اجتناب از اغراض شخصی و حزبی) با یکدیگر اشتراک دارند، اگرچه نقاط تمایزی همچون اولویت دادن به نیروی هوایی یا اطلاعات نظامی در پیشبرد اهداف مقطعی نیز در این اسناد مشاهده می شود. به نظر می رسد در آینده ی نزدیک و آخرین به روز رسانی اسناد راهبردی در ستاد کل ارتش رژیم صهیونیستی شاهد ارائه ی پیشنهادهایی حول باز ترسیم قواعد بازدارندگی بین رژیم صهیونیستی و محور مقاومت، بازنویسی خطوط قرمز استراتژی نبرد بین جنگ ها و چندلایه کردن این راهبرد در منطقه خاکستری و جلب نظر آمریکا برای بازگشت به غرب آسیا به جای تمرکز بر چالش های ایندوپاسفیک (مقابله با ظهور چین در قامت یک ابر قدرت) باشیم.

کلیدواژه ها:

ارتش رژیم صهیونیستی ، دکترین نظامی ، راهبرد نظامی ، سند راهبردی