ارزیابی اثرات تغییر کاربری اراضی با پایش تبخیر- تعرق واقعی در دوره های آتی(مطالعه موردی دشت ورامین)

هدف این پژوهش، ارزیابی اثرات تغییر کاربری اراضی، با پایش تبخیر-تعرق واقعی، در دوره های آتی دشت ورامین، می باشد. تبخیر-تعرق، با چهار الگوریتم تک منبعی سنجش از دور: تعادل انرژی سطحی زمین (SEBAL)، نقشه برداری تبخیر-تعرق در وضوح بالا با کالیبراسیون داخلی (METRIC)، سیستم تعادل انرژی سطحی (SEBS)، تراز انرژی سطحی ساده شده (SSEB) و تصاویر سنجنده MODIS، از ماه می تا آگوست سال های ۲۰۰۹-۲۰۰۷، بررسی شد. اثر تغییر کاربری اراضی تصاویر Landsat سال های ۱۹۹۹، ۲۰۰۹ و ۲۰۱۹ با الگوریتم حداکثر احتمال و ضریب کاپا، به ترتیب ۸۰۷/۰، ۸۳۷/۰ و ۸۰۱/۰ و دقت ۱۲/۸۷، ۴۹/۹۰ و ۹۹/۸۸ درصد، به کاربری پهنه های آب، پوشش گیاهی، صخره، مناطق ساخته شده، اراضی بایر و اراضی کشاورزی، طبقه بندی و با مدل ساز تغییر سرزمین (LCM) و مدل تلفیقی اتوماتای سلولی-زنجیره مارکوف (CA-Markov)، نقشه کاربری اراضی سال های ۲۰۳۰ و ۲۰۵۹، شبیه سازی، گردید. نتایج نشان داد، کاربری اراضی کشاورزی، از مساحت ۸/۴۴ هزارهکتار در سال ۱۹۹۹ به ۳/۳۹ هزارهکتار در سال ۲۰۰۹ و به ۶/۳۸ هزارهکتار در سال ۲۰۱۹، کاهش یافت. وسعت کاربری مناطق شهری، روستایی و صنعتی در سال ۱۹۹۹، مقدار ۵۷/۶ درصد از کل منطقه بوده است، اما در سال ۲۰۱۹ به ۴۸/۱۸ درصد افزایش یافت. کاربری پوشش گیاهی مرتعی از مقدار ۹/۱۴ هزارهکتار در سال ۱۹۹۹ به ۶/۱۱ هزارهکتار در سال ۲۰۰۹ و به ۴/۶ هزارهکتار در سال ۲۰۱۹، کاهش یافت. براساس نتایج داده ها، برای تغییر کاربری اراضی و تبخیر-تعرق واقعی دوره های آتی، روند افزایشی، پیش بینی می شود.

کلیدواژه ها:

تغییر کاربری اراضی ، الگوریتم ، سنجش از دور ، تبخیر-تعرق واقعی