بررسی اثر مقادیر مختلف آهن، روی و منگنز بر عملکرد خیار گلخانه ای (مطالعه موردی: در شرایط جیرفت)

هدف این مطالعه، تعیین سطوح مصرف کودهای ریزمغذی آهن، روی و منگنز به منظور بهبود عملکرد و کیفیت خیار گلخانه ای در شرایط خاک های قلیایی و فقیر منطقه جیرفت بود. آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار و با استفاده از سه فاکتور کودی (کلات EDDHA آهن در مقادیر صفر، ۱۱ و ۱۳ کیلوگرم در هکتار، سولفات روی در مقادیر صفر، ۵۰ و ۸۰ کیلوگرم در هکتار و سولفات منگنز در مقادیر صفر، ۵۰ و ۱۲۰ کیلوگرم در هکتار) اجرا شد. صفات اندازه گیری شده شامل عملکرد کل، طول میوه، طول ساقه و غلظت نیترات در میوه بودند. نتایج نشان داد که کاربرد جداگانه سطوح ۱۱ کیلوگرم در هکتار آهن، ۵۰ کیلوگرم در هکتار روی و ۵۰ کیلوگرم در هکتار منگنز، در مقایسه با تیمار شاهد، به طور معنی داری عملکرد و طول میوه را افزایش داد. با این حال، قوی ترین اثر مربوط به کاربرد هم­زمان این سه سطح بهینه (Fe۱۱Zn۵۰Mn۵۰) بود که بالاترین عملکرد (۳۶۴/۳۰ تن در هکتار) و بزرگ ترین طول میوه (۱۴/۸۳ سانتی متر) را تولید کرد که برهمکنش هم افزایی قوی بین این عناصر را نشان داد. مصرف روی (۵۰ کیلوگرم در هکتار) به کاهش معنی دار غلظت نیترات میوه منجر شد. در مقابل، مصرف سطوح بالاتر از مقادیر بهینه، بهبود اضافی در پی نداشت. به طورکلی، این پژوهش سطوح ۱۱، ۵۰ و ۵۰ کیلوگرم در هکتار را به ترتیب برای کودهای کلات آهن، سولفات روی و سولفات منگنز، به عنوان الگوی تغذیه ای کارآمد برای دستیابی به حداکثر عملکرد و کیفیت خیار گلخانه ای در شرایط مشابه با خاک مورد آزمایش معرفی می کند.

کلیدواژه ها:

برهمکنش ریزمغذی ها ، خاک قلیایی ، عملکرد کمی ، نیترات میوه