<span dir="RTL" lang="AR-SA">معرفی <span dir="RTL" lang="AR-SA">یک <span dir="RTL" lang="AR-SA">روش <span dir="RTL" lang="AR-SA"> برای <span dir="RTL" lang="AR-SA">بازشناسی <span dir="RTL" lang="AR-SA"> واکه ها: <span dir="RTL" lang="AR-SA"> گویش

هدف اصلی این مقاله معرفی یک روش آوایی- واجی برای استخراج واکه ها از داده های گفتاری یک گویش است. برای این منظور، گویش/ زبان ابوزیدآبادی انتخاب شده که از تنوع واکه ای خوبی برخوردار است. متناسب با پیش بینی نظریه پراکندگی شنیداری، از یک گویشور بومی خواسته شد تا جفت های کمینه مناسب را به شیوه تعاملی تلفظ کند و صدا و تصویر وی ضبط شد. سپس، با بررسی سازه های اول، دوم و سوم و قواعد صوتی حاکم بر آنها و همچنین مشاهده شکل لب ها، واکه های تمایزدهنده و نشانه های آوایی آنها بر اساس ذوزنقه واکه های اصلی شناسایی شدند. این فرایند از مثلث واکه ای جهانی تا چندضلعی های واکه ای گسترش یافت تا ۱۵ واکه ابوزیدآبادی به دست آمد که ۱۲ واکه آن کوتاه و ۳ واکه آن کشیده است. به طورکلی، شکل لب ها، وضعیت ریشه زبان، مرکزی بودن و کشش باعث گسترش نظام واکه ای ابوزیدآبادی شده است. چندتایی های کمینه و فرکانس سازه ها نشان می دهند که شکل لب ها در واکه بسته پیشین و متوسط پیشین تمایزدهنده است. همچنین، جلو آمدن و عقب رفتن ریشه زبان برای واکه بسته پیشین نقش تقابلی دارد. واکه مرکزی افتاده [ɐ[و واکه مرکزی متوسط گرد ]ɵ[ در زمره واکه های مرکزی پربسامد در داده های تحقیق هستند. همچنین، شواهدی برای نقش واجی کشش در واکه های مرکزی ]ɵː[ و [ːɐ[ و واکه [eː[ به دست آمد.

کلیدواژه ها:

ابوزیدآبادی ، نظریه پراکندگی شنیداری ، واکه های اصلی ، جفت کمینه ، سازه