<span lang="FA">چگونگی ر فع التقای واکه ها درفعل های د عا و نفرین در فارسی معیار و گویش های <span lang="FA">دزفولی و شوشتری

ساخت های دعایی جمله هایی هستند که برای ستایش، طلب شادی و آرامش، تندرستی، آرزوی طول عمر و غلبه بر دشمنان کاربرد دارند. ولی ساخت های نفرینی غالبا شامل درخواست آسیب و بلا برای دشمنان و بدخواهان و شکوه های نفرین گونه می باشند. این ساخت ها حتی برای بیان شگفتی و طنز نیز به کار می روند. این جمله ها از یک فعل دعایی شامل بن مضارع+پسوند /A/ (الف دعایی)+شناسه سوم شخص مفرد /–ad/ تشکیل شده اند. البته، طبق یافته این پژوهش در گویش های دزفولی و شوشتری به جای شناسه که درواقع ضمیر فاعلی است، ضمیر مفعولی به کار می رود. هدف مقاله پیش رو مشخص کردن چگونگی رخداد التقای واکه ها و چگونگی رفع آن در فعل های دعا و نفرین است. طبق یافته های این پژوهش که در چارچوب نظریه بهینگی ( Smolensky ۱۹۹۳/۲۰۰۴&Prince ) انجام شده است، التقای واکه ها در این فعل ها با بهره گیری از دو راهکار حذف واکه و درج همخوان میانجی برطرف می شود. رفع التقای واکه ها تنها فرایند واجی ای است که در ساخت فعل های دعا و نفرین رخ می دهد. در این پژوهش، محدودیت هایی که در قالب رتبه بندی های مختلف عامل رفع التقای واکه ها بوده اند معرفی شده اند نتایج این پژوهش واقعیت هایی را پیرامون فرایندها و راهکارهای رایج در برطرف کردن التقای واکه ها در فعل های دعا و نفرین بیان می کند.

کلیدواژه ها:

فعل های دعا و نفرین ، التقای واکه ها ، درج همخوان میانجی ، حذف واکه ، گویش دزفولی ، گویش شوشتری