<span lang="FA">اثبات معاد در پرتو آیات ۱ تا ۱۷ سوره نبا با رویکرد لغوی و ادبی

سوره نبا دربردارنده آموزه های متنوعی پیرامون اصل «معاد» است که در این میان، آیات ۱ تا ۱۷ به تبیین براهین اثبات آن می پردازد؛ نوشتار حاضر با هدف واکاوی و تحلیل این آیات سامان یافته است. اهمیت موضوع این است که به دلیل مکی بودن سوره مذکور در لابلای آیات کوتاه آن مضامین عمیقی نهفته شده که نه تنها برای مردم صدر اسلام بلکه برای همگان قابل فهم است، از این رو این نوشته به دنبال پاسخ گویی به این سوال اصلی است که اثبات معاد در آیات ۱ تا ۱۷ سوره نبا با توجه به نکات لغوی و ادبی چگونه است؟ یافتههای پژوهش که با پردازش توصیفی- تحلیلی و با استفاده از متون ادبی کتابخانهای و نرم افزاری به دست آمد این شد که در این آیات «معاد» از دو طریق توجه دادن به پدیدههای زمینی و آسمانی اثبات شده، در پدیدههای زمینی به گهواره بودن زمین، میخ بودن کوهها، خلق همسر برای انسان، راحتی یافتن با خواب، تجدید قوا در شب و امرار معاش در روز و در پدیدههای آسمانی به سقف بودن آسمان، وجود خورشید برای همگان، نزول باران و اخراج دانه و گیاه از زمین اشاره شده است.

کلیدواژه ها:

سوره نبا ، اثبات معاد ، پدیدههای زمینی ، پدیدههای آسمانی ، رویکرد لغوی ، رویکرد ادبی