هایدگر، ندای وجدان و آنچه باید دانست (با محوریت کتاب وجود و زمان)

این پژوهش به واکاوی هستی شناختی مفهوم «ندای وجدان» در اندیشه مارتین هایدگر، با تمرکز بر کتاب وجود و زمان می پردازد. برخلاف سنت اخلاقی کلاسیک که وجدان را داوری عقلانی (کانت)، ادراک ارزش های عینی (شلر) یا صدای خداوند (آگوستین) می دانند، هایدگر وجدان را ساختاری اگزیستانسیال از هستی دازاین معرفی می کند؛ ندایی خاموش که فرد را متوجه خویشتن گم شده در دل روزمرگی و همسانی می سازد. ندا در پیوند با ساختارهایی چون افکندگی، اضطراب، مرگ و تصمیم اصیل، دازاین را از گم گشتگی در «آن ها» بیرون می کشد و به سوی امکان خویشتن اصیل خویش سوق می دهد. مقاله، با رویکرد تحلیل مفهومی هرمنوتیکی، ضمن بررسی بندهای کلیدی وجود و زمان و ارجاع به آراء مفسرانی چون دریفوس، گوینیون، بلانشو و کپوبیانکو، نشان می دهد که ندای وجدان نه مفهومی اخلاقی در معنای سنتی، بلکه نحوه ای از گشودگی به هستی و خودبودگی است. همچنین، نشان داده می شود که در عصر تکنولوژی و بحران معنا، ندا می تواند نقش مقاومت اگزیستانسیال در برابر سیطره محاسبه گری، بی ریشگی و خودفراموشی را ایفا کند.

کلیدواژه ها:

مارتین هایدگر ، دازاین ، ندای وجدان ، اصالت ، اضطراب ، مرگ ، سکوت ، تکنولوژی ، اخلاق اگزیستانسیال