ارائه مدلی جهت توسعه ی گردشگری کشاورزی شهر هشجین

گردشگری کشاورزی می تواند ابزار مناسبی برای ایجاد تعادل بین نیازهای گردشگران و جوامع روستایی باشد و فرصت های واقعی برای توسعه اقتصادی و اجتماعی ارائه دهد، در عین حال که اثرات نامطلوب بر محیط زیست را کاهش می دهد. گردشگری کشاورزی با ایجاد پیوند بین شهر و روستا، فرصت های متعددی را برای توسعه پایدار و متوازن مناطق فراهم می آورد و می تواند نقش بسزایی در بهبود کیفیت زندگی جوامع محلی و حفظ منابع طبیعی و فرهنگی ایفا کند.روش پژوهش حاضر، استقرایی و رویکرد کیفی مبتنی بر نظریه داده بنیاد است. مشارکت کنندگان در فرایند پژوهش شامل متخصصان، اساتید دانشگاه و کارمندان باتجربه در زمینه گردشگری و کشاورزی هستند. همچنین از روش نمونه گیری هدفمند استفاده شده و برای رسیدن به حد اشباع نظری و تکامل، با ۱۲ نفر مصاحبه به عمل آمد. براساس نتایج، شرایط علی جهت توسعه ی گردشگری کشاورزی شهر هشجین عبارت اند از: مردمانی با فرهنگ قوی، تغییر در وضعیت و نیازهای بخش کشاورزی و توانمندسازی و مشارکت جوامع محلی؛ بستر حاکم عبارت است از: مستعد بودن منطقه جهت سرمایه گذاری و برنامه ریزی گردشگری کشاورزی، لزوم توسعه زیرساخت ها و امکانات، عدم توجه به قابلیت های موجود منطقه و عوامل مربوط به جاذبه های کشاورزی و روستایی؛ شرایط مداخله گر: عوامل اقتصادی، ضعف زیرساختی و تغییر در نگرش و تقاضای گردشگران؛ همچنین راهبردها عبارتند از: عوامل مربوط به سیاست گذاری و مدیریت و بازاریابی و تبلیغات موثر درنهایت پیامدها مربوط به پژوهش مدل توسعه ی گردشگری کشاورزی شهر هشجین شامل: توسعه اقتصادی، توسعه اجتماعی- فرهنگی و توسعه زیست محیطی است.یافته ها بیان می کنند که توسعه صنعت گردشگری کشاورزی پایدار و درآمدزا با حفظ منابع طبیعی و فرهنگی در این منطقه قابل تحقق است.

کلیدواژه ها:

گردشگری کشاورزی ، توسعه ، شهر هشجین ، رویکرد داده بنیاد