<span lang="FA">ابزار مهار؛ جواز یا ممنوعیت؟ ارزیابی قوانین و مقررات ایران از نگاه موازین حقوق بشری

به کارگیری ابزار مهار برای جلوگیری از فرار زندانیان و یا کنترل برخی زندانیان خطرناک مسائلی پیرامون حفظ کرامت انسانی افراد مطرح کرده است. قواعد حداقل استاندارد نلسون ماندلا و دیگر اسناد حقوق بشری با ارائه معیار کلی ممنوعیت ابزارهای مهار که ذاتا تحقیرآمیز یا دردآور هستند، ملاحظه هایی در خصوص شیوه به کارگیری و نوع ابزارها به ویژه برای گروه های آسیب پذیر مقرر نموده اند. این مقاله می کوشد با استفاده از منابع کتابخانه ای و اسنادی و با رویکردی تطبیقی، شرایطی که ممکن است به کارگیری ابزار مهار منجر به رفتارهای غیرانسانی و حتی شکنجه شود، تحلیل نماید و به این پرسش ها پاسخ دهد که آستانه ورود به قلمرو ممنوع در به کارگیری ابزار مهار تا کجاست و قوانین و مقررات ایران تا چه حد با موازین حقوق بشری سازگاری دارد. یافته های پژوهش نشان می دهد نظام کیفری ایران ملاحظه های قابل اعتنایی برای رعایت حقوق انسانی زندانیان در نظر گرفته است. با این حال ضرورت دارد برخی ملاحظه ها مانند ممنوعیت ابزار مهار برای زنان زندانی در هنگام زایمان و پس از آن و برای بیماران در هنگام عمل جراحی، ممنوعیت استفاده از دستبند در داخل موسسه کیفری برای مددجویان زیر ۱۸ سال و تصریح به ممنوعیت ابزارهایی که ذاتا تحقیرآمیز و دردآور هستند، در بازنگری های آینده در دستور کار قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ابزار مهار ، رفتارهای ظالمانه ، غیرانسانی یا تحقیرآمیز ، شکنجه ، قواعد حداقل استاندارد رفتار با زندانیان