<span lang="FA">ایستایی یا پویایی حقوق شهری: بررسی عملکرد دیوان عدالت اداری در حل مسائل شهری

توسعه شهرنشینی در ایران به ویژه بعد از انقلاب اسلامی، مسائل شهری مانند حاشیه نشینی، ترافیک، تغییر کاربری اراضی کشاورزی و ... را در مرکز توجه خود قرار داده است. تعدد نهادهای تصمیم ساز در امور شهری به ویژه تفکیک نهاد سیاستگذار با مجری از مهمترین معضل های پیش رو در این زمینه است. فقدان ضمانت اجرایی لازم مصوبات مراکز سیاستگذار مانند شورای عالی شهرسازی و معماری و کمبود منابع مالی در مدیریت شهری، این نگرانی را همواره در پی داشته که اصول شهرسازی کنار گذاشته شود. شاکله اصلی نظام حقوق شهری در ایران به قوانین قبل از انقلاب باز می گردد. این مقاله با روش توصیفی- تحلیلی به دنبال پاسخ به این پرسش است که آیا دادرس اداری توانسته است با ایجاد رویه پویا و توسعه مند کاستی های نظام حقوقی را جبران نماید؟ به سخن دیگر با آینده نگری و تفسیر کاربردی و مطابق با نیازهای روز از متون حقوقی به نهادهای تصمیم ساز در حل مشکل های شهری کمک نماید. با بررسی عملکرد هئیت عمومی دیوان عدالت اداری این نتیجه حاصل شد که نظارت قضایی از ایده چراغ قرمز پیروی کرده است. تفسیر تحت الفظی و کنار گذاشتن هدف مقنن از تصویب چنین قوانینی، فلسفه وجودی مصوبات نهادی های تصمیم ساز را با پرسش جدی روبرو می کند.

کلیدواژه ها:

دیوان عدالت اداری ، حقوق شهری ، شورای عالی شهرسازی و معماری ، طرح های شهری ، شهرداری