<span lang="AR-SA">بررسی موردی گرمایش ناگهانی پوشن سپهر از دیدگاه تاوائی پتانسیلی

در پژوهش حاضر بر اساس پژوهش های پیشین، ابتدا دو گرمایش ناگهانی پوشن سپهر زمستانه در دو نیمکره جنوبی (سپتامبر ۲۰۰۲) و شمالی (ژانویه ۲۰۰۹) انتخاب و سپس با استفاده از داده های میانگین نصف النهاری میانگین مداری دما در کلاهک قطبی و میانگین مداری مولفه مداری باد در روی مدار شصت درجه برای تعیین روز مرکزی و نوع گرمایش، تحلیل شدند. در ادامه با به کارگیری داده های دما و مولفه های مداری و نصف النهاری باد در سطوح مختلف فشاری، تاوائی پتانسیلی ارتل و تاوائی پتانسیل ارتل به هنجار شده در چند سطح هم درگاشت محاسبه و تغییرات آنها در هنگام رخداد گرمایش ناگهانی و اثر بر تاوه قطبی پوشن سپهر بررسی شد. نتایج نشان داد که تاوائی پتانسیلی ارتل به سبب دارا بودن عامل پایداری ایستایی، توانسته است اثر گرمایش ناگهانی پوشن سپهر بر تاوه قطبی را در این دو مورد نشان دهد و تغییرات تاوائی پتانسیل ارتل به هنجار شده در سطوح هم درگاشت مختلف نیز گرمایش های انتخابی را به خوبی آشکار کند. بعلاوه بیشترین (کمترین) مقدار تاوائی پتانسیلی به هنجار شده در نیمکره شمالی (جنوبی) در سطح هم درگاشت ۶۰۰ کلوین قبل از روز مرکزی برآورد شد و مشخص شد که موقعیت مکانی هسته های بیشینه و کمینه در هر دو نیمکره در محدوده ۷۰ تا ۹۰ درجه عرض جغرافیایی می باشد. تحلیل مراکز کمینه و بیشینه تاوائی پتانسیلی ارتل نشان داد که بعد از روز مرکزی در گرمایش زمستان ۲۰۰۲، مراکز کمینه به تدریج در نزدیکی قطب جنوب جای گرفته اند درحالی که مراکز بیشینه در گرمایش زمستان ۲۰۰۹، به مناطق دورتر از قطب شمال تغییر یافته است.