<span lang="AR-SA">پیامدهای تنفسی و عملکرد ریوی بیماران بستری مبتلا به کووید-<span lang="FA">۱۹<span lang="AR-SA"> در شش ماه پس از ترخیص: یک مطالعه کوهورت آینده نگر

مقدمه: بررسی پیامدهای دیررس و ارزیابی عملکرد ریوی بیماران بهبودیافته از کووید-۱۹ می تواند نقش مهمی در مدیریت و پیگیری بالینی آنان داشته باشد. هدف از این مطالعه، ارزیابی پیامدهای تنفسی و عملکرد ریوی بیماران بستری مبتلا به کووید-۱۹ در شش ماه پس از ترخیص از بیمارستان بود.روش: این مطالعه کوهورت آینده نگر روی بیماران ۱۸ ساله و بالاتر مبتلا به کووید-۱۹ که از مهر تا اسفند ۱۴۰۰ در بیمارستان های شهید فقیهی و نمازی شیراز بستری و سپس ترخیص شده بودند، انجام شد. شش ماه پس از ترخیص، بیماران واجد شرایط وارد مطالعه شدند. داده ها شامل مشخصات دموگرافیک، بیماری های زمینه ای، مدت بستری، نوع دریافت اکسیژن (تهویه تهاجمی یا غیرتهاجمی) و نتایج آزمون عملکرد ریه (اسپیرومتری و سایر شاخص ها) جمع آوری و با نرم افزار SPSS نسخه ۲۵ تحلیل شد.یافته ها: در مجموع ۶۰ بیمار بررسی شدند. دریافت تهویه غیرتهاجمی با فشارخون بالا (۲۸/۶ درصد در برابر ۸۲/۴ درصد؛ ۰/۰۱۲P=)، بیماری قلبی-عروقی (۲۲/۹ درصد در برابر ۸۸/۲ درصد؛ ۰/۰۲۱P=)، درد قفسه سینه (۸/۶ درصد در برابر ۹۴/۱ درصد؛ ۰/۰۰۸P=)، درصد پایین تر لنفوسیت ها در شمارش سلول های خونی (۸/۲±۴۴/۴ در برابر۳/۱±۷/۲؛ ۰/۰۰۱P=) و طولانی تر بودن مدت بستری (۲/۱±۴/۶ در برابر ۴/۳±۱۷/۸ روز؛ ۰/۰۰۱P<) رابطه معنی داری داشت. دریافت تهویه مکانیکی تهاجمی نیز با سطوح بالاتر CRP (۱۲/۴±۴۵/۳ در برابر ۲۳/۵±۱۱۸/۶ میلی گرم بر لیتر؛ ۰/۰۱۸P=) و بیماری قلبی-عروقی همراه بود. شاخص های اسپیرومتری FEV۱ و FVC با شدت تنگی نفس بر اساس مقیاس mMRC رابطه معنی داری نشان دادند (آزمون تعقیبی Tukey؛ ۰/۰۰۲P= برای FEV۱ و ۰/۰۲۵P= برای FVC در مقایسه درجه ⁠های ۱ و ۳ تنگی نفس)، درحالی که الگوی درگیری ریه در سی تی اسکن با عملکرد ریوی شش ماهه رابطه معنی داری نداشت. در پیگیری شش ماهه، ۳۵ بیمار حداقل یک علامت تنفسی پایدار داشتند که با میانگین پایین تر FEV۱ (۱۱/۶±۷۶/۲ در برابر ۹/۲±۸۸/۴ درصد؛ ۰/۰۰۳P=) و FVC (۱۰/۳±۷۹/۸ در برابر ۸/۵±۹۰/۱ درصد؛ ۰/۰۰۳P=) نسبت به بیماران بدون علامت تنفسی همراه بود.نتیجه گیری: یافته های مطالعه نشان داد که علائم تنفسی و شدت تنگی نفس بر اساس مقیاس mMRC با شاخص های عملکرد ریوی، به ویژه FEV۱ و FVC، ارتباط داشتند. شدت درگیری ریوی در سی⁠تی⁠اسکن در مرحله حاد بیماری با عملکرد ریوی شش ماهه رابطه معنی داری نداشت. بنابراین، پیگیری بالینی و ارزیابی عملکرد ریوی در بیماران منتخب پس از بستری کووید-۱۹ می تواند مفید باشد.

کلیدواژه ها:

اسپیرومتری ، کووید-۱۹ ، بستری ، سی تی اسکن ، عملکرد ریوی ، تهویه مکانیکی ، تنگی نفس ، پیامدهای بلندمدت