تحلیل ماده ۱۳۳ قانون حمایت از مالکیت صنعتی؛ حدود مطابقت با مقتضیات نظام های ثبتی، ضرورت های حقوق مالکیت صنعتی و مجرای قرار اناطه

دارنده گواهی نامه ثبت حقوق مالکیت صنعتی از حقوق انحصاری برخوردار است، اما با توجه به احتمال اشتباه مرجع ثبت در احراز شرایط ماهوی، هیچ قطعیتی در خصوص اعتبار گواهی نامه صادره وجود ندارد. آیا مرجع قضایی رسیدگی کننده به دعوی یا شکایت نقض حقوق مالکیت صنعتی، می تواند راسا بدون اینکه دعوی ابطال گواهی نامه طرح شده باشد، اعتبار گواهی نامه را از جهت وجود شرایط ماهوی ثبت مورد بررسی قرار دهد؟ در سال های اخیر، مراجع کیفری در مقام رسیدگی به شکایت نقض، ضمن ارجاع امر به کارشناس، به مساله اعتبار گواهی نامه ورود می کردند و در صورت عدم احراز شرایط ثبت، اقدام به صدور قرار منع تعقیب می کردند؛ رویکردی که مورد حمایت برخی نویسندگان نیز قرار گرفته بود. اما قانون گذار در ماده ۱۳۳ قانون جدید حمایت از مالکیت صنعتی مصوب ۱۴۰۳، حکمی خلاف رویه قضایی وضع نموده است؛ بدین ترتیب که مرجع قضایی در صورت مواجه شدن با دفاع بی اعتباری گواهی نامه، مکلف به صدور قرار اناطه گردیده و ممنوع از ورود مستقیم به مساله اعتبار گواهی نامه شده است. حال این سوال مطرح است که این رویکرد جدید تا چه حد با مقتضیات نظام های ثبتی، ضرورت های مالکیت صنعتی و هم چنین مجرای قرار اناطه مطابقت دارد؟ در مقاله حاضر، رویه قضایی پیشین و دکترین حامی آن مورد نقد قرار می گیرد و این نتیجه حاصل می شود که نگاه نوین مقنن انطباق کامل با مقتضیات نظام های ثبتی، ضرورت های حقوق مالکیت صنعتی و مجرای قرار اناطه دارد.

کلیدواژه ها:

حقوق مالکیت صنعتی ، اختراع ، طرح صنعتی ، علامت تجاری ، انحصار بلاجهت ، قرار اناطه