بررسی انتقادی مبانی اندیشه مدیریت تعارض منافع

«مدیریت تعارض منافع» به عنوان دستاورد نوین اخلاق حرفه ای در سطح فلسفه اجتماعی، مولود لیبرالیسم و برآمده از دغدغه های نئولیبرالی است. لیبرالیسم، رایج ترین فلسفه اجتماعی حال حاضر، بر تهدید نهان تاثیرگذاری منافع شخصی در اداره امر عمومی تاکید کرده و انسان مدرن را به مبارزه با این آسیب همیشگی فرامی خواند. بهره گیری از این اندیشه در نظام حقوقی ایران، مستلزم بازطراحی و بومی سازی مبانی نظری آن بر اساس ارزش های داخلی است. تحقق این هدف، مستلزم شناسایی تمایزات بنیادین و نیز انتقادات وارد بر مبانی نظری حاکم بر این اندیشه است؛ چه، خلق یک نظریه جدید، بدون اشراف بر اشکالات اصلی نظریه فعلی مقدور نخواهد بود. رسالت اصلی این نوشتار، شناسایی مهم ترین مولفه های مربوط به مبانی نظری این اندیشه و صورت بندی مهم ترین انتقادات وارد بر آن است. لذا سوال اصلی بدین شرح است که «با توجه به خاستگاه لیبرالی اندیشه مدیریت تعارض منافع، مهم ترین مولفه های این نظریه در عرصه اداره امر عمومی کدام است و چه انتقاداتی بر آن وارد می باشد؟». این مقاله با اتخاذ روش توصیفی تحلیلی، به سه مولفه از مبانی نظری این اندیشه یعنی «روال گرایی»، «بی طرفی» و «فایده گرایی» پرداخته و از این رهگذر، انتقادات وارد بر آن را بررسی نموده است.

کلیدواژه ها:

تعارض منافع ، مدیریت تعارض منافع ، بی طرفی ، روال گرایی ، فایده گرایی ، لیبرالیسم ، نئولیبرالیسم