تحلیلی بر مولفه های کالبدی و اجتماعی موثر بر میزان دلبستگی به خانه

دلبستگی به خانه شکلی خاص و شدیدتر از دلبستگی مکانی است که بر پیوند عاطفی فرد با خانه خود متمرکز است. مشخص کردن عوامل اثرگذار بر این دلبستگی در دورانی که فرایند جهانی شدن، منحصر به فرد بودن مکان ها را تهدید و ارتباط مردم را با محل سکونت شان تضعیف کرده است، اهمیت زیادی دارد. این مطالعه با هدف مشخص کردن دقیق تر تاثیر مولفه های کالبدی و اجتماعی بر دلبستگی به خانه انجام شد. برای این منظور، پرسش نامه هایی شامل مقیاس های «دلبستگی به خانه» و «توصیف محیط خانه» در اردیبهشت ۱۴۰۲ بین جامعه هدف (۲۱۶ نفر از مردم شهر سنندج) توزیع شد. نتایج این پژوهش همبستگی متوسطی را بین دلبستگی به خانه و توصیف محیط خانه نشان داد. همچنین مشخص شد میزان رضایت افراد مسن از محیط زندگی شان بیشتر است. یکی از نتایج قابل توجه، منفی بودن رابطه همبستگی بین دلبستگی به خانه با تعداد سال های سکونت بود که می تواند حاصل دو عامل فرسوده شدن محیط فیزیکی خانه، نیاز به روزآمد شدن در فرهنگ ایرانی یا ترکیبی از این دو باشد. یکی از نتایج دیگر منفی بودن رابطه همبستگی بین دلبستگی به خانه با افزایش تعداد ساکنان منزل بود که احتمال دارد به دلایلی نظیر متفاوت بودن ترجیحات افراد برای ایجاد یک فضای دلخواه، کاهش امکانات رفاهی، و ازبین رفتن حریم خصوصی ایجاد شده باشد. نتایج همچنین نشان داد افراد متاهل علاوه بر آن که دلبستگی بیشتری به خانه داشتند، توصیف بهتری از آن هم ارائه می کردند. این موضوع نشان می دهد همبستگی خانوادگی پیش از دلبستگی به خانه توسعه می یابد. یافته های این پژوهش می تواند در طراحی محیط های مسکونی به منظور افزایش دلبستگی و حس تعلق افراد به محل سکونت شان استفاده شود.

کلیدواژه ها:

دلبستگی به خانه ، توصیف محیط خانه ، حس تعلق به مکان ، هویت مکان