<span lang="FA">اثربخشی طرحواره درمانی ذهنیت محور بر بلوغ عاطفی، تحمل ابهام و قدرت ایگو در دانشجویانی که دچار جدایی از روابط عاشقانه شده اند: یک مطالعه آزمایشی در ایران
محل انتشار: مجله اصول بهداشت روانی، دوره: 28، شماره: 2
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 75
فایل این مقاله در 8 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JFMH-28-2_002
تاریخ نمایه سازی: 17 مهر 1405
چکیده مقاله:
مقدمه: عشق یکی از شگفت انگیزترین تجربیات است و پایان یک رابطه عاشقانه می تواند بسیار ناراحت کننده باشد. این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی طرحواره درمانی ذهنیت محور بر بلوغ عاطفی، تحمل ابهام و قدرت ایگو در دانشجویانی که دچار شکست عاطفی شده اند، انجام شد. روش کار: نمونه شامل ۲۴ دانشجو از دانشگاه آزاد اسلامی رشت، ایران بود که به طور تصادفی به دو گروه آزمایش (۱۲ نفر) و کنترل (۱۲ نفر) تقسیم شدند. گروه آزمایش هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای طرحواره درمانی ذهنیت محور گروهی را گذراندند. این جلسات بین ماه مه و ژوئن ۲۰۲۲ در کلینیک بهار در رشت، ایران برگزار شد. ابزارهای جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه ضربه عشق (LTI)، مقیاس بلوغ عاطفی (EMS)، مقیاس تحمل ابهام انواع محرک های چندگانه-II (MSTAT-II) و مقیاس قدرت ایگو (ESS) بود. تحلیل آماری با استفاده از ANCOVA و آزمون مجذور اتای جزئی (η۲p) انجام شد. نتایج: نتایج هیچ تفاوت آماری معنی داری بین گروه های آزمایش و کنترل در مرحله پس آزمون برای بلوغ عاطفی (F(۱,۲۱)= ۱.۱۰، P= ۰.۳۰۶، η²P= ۰.۰۵۰)، تحمل ابهام (F(۱,۲۱)= ۲.۹۱، P= ۰.۱۰۳، η²P= ۰.۱۲۲) یا قدرت ایگو (F(۱,۲۱)= ۱.۲۰، P= ۰.۲۸۵، η²P= ۰.۰۵۴) با اندازه های اثر کوچک تا متوسط نشان نداد. هیچ نتیجه معنی داری مشاهده نشد. نتیجه گیری: این تحقیق اولیه در مورد بهبود عاطفی از پایان روابط عاشقانه، شواهد آماری مهمی را کشف نکرد. این مطالعه نشان می دهد که تحقیقات آینده باید اثربخشی درمان ذهنیت طرحواره ای را در جمعیت ها و محیط های مختلف، با توجه ویژه به تطبیق رویکردهای درمانی با زمینه های فرهنگی، بررسی کنند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
Anita Najafi Chenari
MA, Department of Psychology, Lahijan Branch, Islamic Azad University, Lahijan, Iran.
Zinat Sadat Mirpour
Ph.D. in counseling, Department of Psychology, Rasht Branch, Islamic Azad University, Rasht, Iran.
Tahereh Hamzehpour Haghighi
Assistant professor and head of psychology, Department of Psychology, Lahijan Branch, Islamic Azad University, Lahijan, Iran.
Kosar Shafiei Rezvani Nejad
MA, Department of Psychology, Shiraz Branch, Islamic Azad University, Shiraz, Iran.
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :