مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت و طرحواره درمانی متمرکز بر ذهنیت بر توجه و اهمال کاری افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر

اختلال اضطراب فراگیر (GAD) با نقایص شناختی در توجه و افزایش رفتارهای اهمال کاری همراه است. این اختلال عملکرد و کیفیت زندگی افراد را تحت تاثیر قرار می دهد. مطالعات نشان می دهند مداخلات روان درمانی می توانند این مشکلات را بهبود بخشند. هدف پژوهش مقایسه اثربخشی دو رویکرد درمان مبتنی بر شفقت و طرحواره درمانی متمرکز بر ذهنیت در توجه و اهمالکاری افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر بود. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و پیگیری دو ماهه بود که روی ۴۵ دانشجوی دانشگاه آزاد اسلامی کرج انجام شد. شرکت کنندگان به صورت تصادفی در سه گروه (دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل) تقسیم شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه نگرانی پنسیلوانیا، آزمون استروپ و پرسشنامه اهمال کاری تاکمن بودند. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفورنی توسط نرم افزارهای SPSS-۲۶ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که درمان مبتنی بر شفقت بهبود معناداری در مولفه های توجه (اندازه اثر ۰/۶۰-۰/۵۵) و کاهش اهمال کاری (کاهش ۸/۶۵ نمره) ایجاد کرد. طرحواره درمانی در کاهش اهمال کاری (کاهش ۱۴/۱۵نمره) و افزایش تاب آوری موثرتر بود. اثرات هر دو مداخله در مرحله پیگیری پایدار ماندند. با توجه به نتایج، درمان مبتنی بر شفقت برای بهبود توجه و طرحواره درمانی برای کاهش اهمال کاری در مبتلایان به اختلال اضطراب فراگیر توصیه می شود. انتخاب مداخله باید بر اساس نیازهای بالینی هر بیمار صورت گیرد.

کلیدواژه ها:

اختلال اضطراب فراگیر ، اهمال کاری ، توجه ، درمان مبتنی بر شفقت ، طرحواره درمانی متمرکز بر ذهنیت